Stroomversnelling

Een aantal weken was de vaart er een beetje uit vanwege het detailwerk, maar nu lijkt alles weer in een stroomversnelling te gaan.
De dakgoten en afvoerpijpen zijn reeds door de loodgieter geplaatst. Dit moest voor de dakbedekking gebeuren, omdat anders bij grote stortregens al het water vanaf het dak op het perceel zou stromen, en dat was gezien het toch al kleine werkterrein voor de bouwvakkers onpraktisch. De dakplaten zijn uiteindelijk bij een andere kwaliteitszaak gekocht, die ze wel op voorraad had (Kulpdipsingh, kosten 11.0000 SRD). De maten waren echter net iets anders dan die van Impacto waardoor Wahab zijn berekening helemaal opnieuw moest maken. Inmiddels zijn de dakplaten al bijna allemaal bevestigd. De aansluitpunten, nokplaten, volgen daarna. Het weer moet bij deze klus wel meewerken heb ik begrepen, want als het erg zonnig is, dan zijn de dakplaten te heet om op te werken, en als het regent zijn ze te glad.
Gelukkig houdt mijn tante de situatie goed in de gaten. Twee raamkozijnen van de extra wooneenheden zijn mogelijk te laag ingezet. Deze zullen door Wahab aangepast worden. Nu kan het nog redelijke eenvoudig, want het pleisterwerk is nog niet begonnen.
Intussen is het ook tijd voor de bekabeling en de waterinstallatie. Een familielid gaat de bekabeling doen; ik moet de lichtpunten en stopcontacten aangeven en kiezen voor Amerikaanse of Europese stopcontacten. Ook utp-bekabeling neem ik meteen mee; ik ben geen voorstander van draadloos internetten. Een bij de familie bekende waterinstallateur, een pietje precies heb ik begrepen, die ook hydroforen kan aansluiten, zal de watertoevoer voor zijn rekening nemen. Inmiddels heeft Wahab ook al het schelpzand besteld dat nodig is om straks de vloer te storten. Maar, eerst is hij nog aan het uitzoeken met wat voor insecticide hij de vloer kan drenken. Uiteraard gebeurt dit voor het plaatsen van de bouwfolie en het storten van de vloer.
Al met al kreeg ik het flink op m'n heupen na het laatste telefoongesprek met Suriname. Het gaat allemaal zo snel nu, als het zo doorgaat is het huis aan het eind van het jaar echt af.

Er is momenteel weer een akkefietje met een van de bouwvakkers gaande, dat goed uitgezocht moet worden, nl. of inderdaad teveel lawaaierige bezoekers langskomen, wiens auto's uitvoerig met mijn water gewassen worden. Dit zou wel de ongewoon hoge laatste waterrekening verklaren.

Deze (nagezonden) foto's heb ik in oktober ontvangen. Ze zijn in de 3e week van augustus genomen.

Eindelijk bouwstroom

Afgelopen maandag is eindelijk door het EBS (Energie Bedrijf Suriname) de bouwstroom aangesloten. Dit heeft dik een half jaar op zich laten wachten. Waarom? Het verhaal gaat dat er niet genoeg stroom was op het knooppunt in de omgeving, dus er moest eerst meer bijgetapt worden. Toen de monteurs drie weken geleden al zouden langskomen regende het, dus ging die afspraak niet meer door. Maar onlangs hoorden we dat de buren opdracht hadden gekregen een tak van hun manjaboom af te zagen; en nu is inderdaad de elektriciteitskabel ongehinderd door bomen en takken naar de bouwkeet doorgetrokken. Bouwstroom (een extra hoeveelheid beschikbare en duurdere stroom) geldt voor een half jaar, heb je daarna nog steeds bouwstroom nodig, dan moet je weer een abonnement van een half jaar afnemen. Ik vind het erg vaag hoor, want tot nu toe hebben we steeds gewone stroom van de buren geleend en dat werkte even goed. Nou goed, een ieder mag ervan denken wat hij wil, maar het schijnt een verplichte aansluiting te zijn als je gaat bouwen.
De kostbare insecticiden behandeling heb ik nog even opzij geschoven. Wanneer ik in Suriname ben zal ik me hier verder in verdiepen. Inmiddels is er een tussenoplossing. Wahab heeft bij verschillende bouwcentra geïnformeerd wat zij ervan vinden, en hij kreeg overal het advies om het hout met carboleum te behandelen in plaats van voor de dure insecticidenbehandeling te kiezen, die toch maar 5 jaar lang de houtluizen weghoudt. Zo gezegd zo gedaan. Al het hout van het dak heeft nu een laag van het uiterste giftige goedje carboleum gekregen (hier in Nederland kan je het niet eens in de winkel kopen, heb ik begrepen). Vooral bij het aanbrengen en een paar uur daarna schijnt het zeer giftig te zijn, en ik ben bang dat de arbeiders zich niet goed genoeg hebben beschermd. M’n tante heeft er op aangedrongen, maar al wat ze hoorde is dat ze zich met olie hadden ingesmeerd tijdens het verven. Dit blijft een moeilijk punt, de mensen hebben daar hun manier van werken, en zijn er moeilijk vanaf te brengen, al weten ze dat het gevaarlijk is voor de gezondheid.
De dakplaten die ik al met Wahab had uitgekozen in Suriname, roodbruine profielplaten van bouwmarkt Impacto (leverancier van kwaliteitsproducten) blijken een levertijd van twee maanden te hebben. Dat kan vervelend worden als niemand anders ze levert, maar Wahab is al een zoektocht begonnen. Intussen wordt er aan de afvoer, vergaarbakken, draineerbak voor het toilet en dakgoten gewerkt.
De laatste tijd heb ik geen foto’s meer ontvangen. Helaas heeft een stormachtige siebie-boesie (wolkbreuk) het raam van m’n neef doen openwaaien toen hij van huis was. Zijn laptop en andere belangrijke spullen heeft hij doorweekt aangetroffen. Z’n laptop is gecrasht en nu kan hij geen cd-tjes meer voor me branden. Gelukkig blijft hij wel foto’s maken, dus die komen nog wel eens.

Het hoogtepunt

Afgelopen zaterdag was het pannenbier feest. Vreselijk vond ik het, dat ik dit letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de bouw niet kon bijwonen.
Maar gelukkig was de famile volop aanwezig; Mijn oma van 88 jaar was gedurende het hele feest aanwezig, ze heeft op een stapel stenen gezeten en zelfs een toespraak gehouden: ze zei onder andere dat ze nooit had kunnen denken dat haar kleindochter in haar voetsporen zou treden. Met Wahab aan de ene arm en m'n neef Patrick aan de andere heeft oma ook door het hele huis gewandeld, ze vindt het een paleis. Tante Anita die ons meteen na het feest heeft gebeld is blijkbaar ook onder de indruk van de grootte van het huis. M'n neef Danny had vantevoren bij oma een echt pannenbiertje genuttigd, op het feest heeft hij weer foto's gemaakt. Zijn dochtertje Juanita en Tesie waren ook van de partij. De traktatie was cake, halal bami en nasi met soft (geen bier!), na het feest heeft tante Helen ook de buren getrakteerd, op soft en cake. Op de bewuste dag was de houten dakstructuur al helemaal geplaatst. Maar vanaf nu zal het langzamer gaan, heb ik begrepen, want nu komt het precisie werk. Wahab verwacht tot en met oktober bezig te zijn met de afwerking.
Gelukkig konden we op deze bewuste dag ook meegenieten, want de CD met foto's was gearriveerd. Het was niet altijd even eenvoudig om vast te stellen welk deel van het huis op de foto's stond. Daarom heb ik hieronder steeds een snapshot van de virtuele tekening erbij gedaan.

28 juni 2007




15 juli 2007

Deze week pannenbier

Pannenbier is een term uit de huizenbouw. Pannenbier wordt gedronken wanneer de hoogste nok van het gebouw is gebouwd, en de dakpannen op het dak gelegd kunnen worden. Volgens de traditie gaat de vlag dan uit en trakteert de opdrachtgever!

Vandaag heb ik weer een uurtje met Suriname gebabbeld en ben weer bijgepraat. De bouw gaat voorspoedig. Wahab heeft nadat hij vorige week tot in de nacht was doorgegaan met het storten van de ringbalken een halve dag rust genomen. Hij heeft zich toen bezig gehouden met de begroting voor het dak. Dat doet hij helemaal zelf. Hij belt heel veel zaken af voor een goeie prijs-kwaliteit verhouding. En dat is echt niet zo eenvoudig in Suriname. Je moet de juiste plekken kennen, anders loop je de kans om goed ogende troep in te kopen. Vervolgens berekent hij zelf de hoeveelheden en dan komt hij uiteindelijk met de prijs voor de materialen en apart de arbeiderskosten. Op het moment is de koers heel erg hoog, 1 euro = 3,83 srd. Zo hoog is het tijdens mijn vakantie niet geweest, en dat komt mij goed uit, want de dakbedekking zal niet goedkoop zijn. Over tijdsplanning maak ik me allang niet meer druk; dat zit meer dan goed bij Wahab.
Verder zijn inmiddels alle kozijnen geplaatst. De steunbalken van het dak zijn er al en al het hout voor de dakconstructie is al aangekocht. M'n tante probeert zaterdag alle trouwe bezoekers van het bouwproject op de Apollostraat bij elkaar te verzamelen om het pannenbier te vieren. Oma levert ook een financiële bijdrage aan het feest en naar ik heb begrepen zal zij het pannenbier ook bijwonen. Dat zou dan haar derde bezoek aan de Apollostraat worden. Traditioneel bij het pannenbier in Suriname wordt de Surinaamse vlag op het hoogste punt geplaatst. Bij de start van de bouw hadden we reeds gemerkt dat Wahab niet gecharmeerd was van het duivelse goedje bier, dus waarschijnlijk wordt er zaterdag pannengemberbier gedronken. Tante Helen gaat op zoek naar een Surinaamse vlag.
Aan deze kant van de oceaan probeer ik een woonpolis voor het huis af te sluiten. Gelukkig werkt een van mijn tantes bij een grote verzekeringsmaatschappij in Suriname; zij wilde wel de voortgang voor me in de gaten houden. Verder moet ik uit zien te vinden of het echt nodig is het huis een dubbele insecticiden behandeling te geven. Het is zo duur, dat ik m'n twijfels er een beetje bij heb. Wat er wordt aangeboden is 5 jaar houtluisvrijheid voor een behandeling van de grond (500 USD) en het dak (ook 500 USD), neem je ze beiden, dan krijg je een kleine korting. 5 jaar houtluisvrij, betekent dat ook 5 jaar insecticidenwalm? Nou ja, het wordt weer googlen voor me. Mijn neef Jos die naar verwachting morgen op het vliegtuig naar Nederland stapt heeft al een CD-tje met de laatste foto's van de Apollostraat in zijn koffer. Totdat ik ze heb, moet ik het nog met het virtuele huis doen. Daar zit het dak er al op!
Trouwens, wie na Openbare Werken ook magertjes scoort bij dit bouwproject is het energiebedrijf EBS. Tot m'n verbazing is de bouwstroom nog steeds niet aangesloten!

Opwaarts

De nieuwsgierigheid begon weer vreselijk te knagen, dus heb ik vandaag mijn financieel manager en toezichthouder in Suriname, tante Helen, gebeld.
Ik ben weer helemaal bij en blij. Alle muren zijn opgetrokken en alle kolommen zijn gestort. Wahab is nu bezig met de ringbalken, die de dakconstructie zullen ondersteunen. Hiervoor heeft hij eerst een bekisting gemaakt, en daarin wordt gewapend beton gestort. Een aantal ringbalken zijn al klaar. Tante Helen heeft van Wahab een rondleiding door het huis gekregen; ze moest af en toe een sprongetje maken, want de vloerhoogte is een stuk hoger dan het maaiveld; de stoepen worden later gemaakt. Gelukkig vond ze alles mooi ruim. Ik had haar gevraagd om na te gaan of in de kleine toiletten nog plaats was voor een klein fonteintje, of zoals we in Suriname zeggen, een kleine wasbak. Gelukkig, er is nog genoeg ruimte voor. Wel zo prettig als je na het eten van een Roti van Roopram en het noodzakelijke toiletbezoek een paar uur later, ook je handen meteen kan wassen.
Inmiddels is ook het kastje voor de bouwstroom geplaatst. De daadwerkelijke aansluiting zou afgelopen zondag plaatsvinden, maar toen regende het, dus is het niet gebeurd. Mogelijk staat het er inmiddels wel en hoeven we geen stroom meer van de Javaanse buren te lenen. De Hindoestaanse buren aan de andere kant zijn zo onder de indruk van Wahab z'n werk dat ze hebben gevraagd of hij na de bouw hun dak wil repareren. De vriend van het buurmeisje dat een aantal weken terug met de bouwvakkers in een vechtpartij is geraakt, laat zich, mede dankzij een waarschuwing van de politie, niet meer in de straat zien. Phew!
Volgende week komt een neef van me terug van vakantie, hopelijk met een CD-tje met nieuwe foto's.

De bouw gaat nu snel

Mogelijk moet ik een maandje eerder (al in september) naar Suriname om de tegels uit te zoeken. Wahab en zijn mannen gaan nu in sneltreinvaart vooruit. De muren zijn al bijna allemaal opgetrokken. Daarna komt de ringbalk en kan hij aan het dak beginnen. Gisteren is mijn neef op de fiets langsgegaan en heeft weer wat foto's geschoten.
Nu maar hopen dat hij een goeie internetverbinding kan vinden.

Bij zo'n bouw kan natuurlijk van alles gebeuren, zeker als er zoveel hard werkende mannen, gespierd en al, aan het werk zijn en er vrouwen in de buurt zijn om al dit schoons te aanschouwen.
Ik zal niet in detail treden, en uiteindelijk is het goed afgelopen, maar...
Zet een knap buurmeisje die graag bij de bouwvakkers wat komt lenen, een jaloers vriendje, en een paar klikkende buurtkindertjes bij elkaar, en voor je het weet gaat het goed mis. Resultaat is nu wel dat de buren even niet zo positief zijn over wat er op Apollostraat nr. 19 gebeurt en zich afzijdig houden. Hopelijk gaat deze wind weer snel voorbij. Uiteraard heeft Wahab degene die hierbij betrokken waren flink onder handen genomen.

De foto's zijn gearriveerd

13 mei 2007 - Fase I - de fundering
De graafwerkzaamheden voor de fundering

26 mei 2007 - Fase I - de fundering
De funderingsstenen optrekken tot vloerhoogte.
De relatieve straat- en vloerhoogte is duidelijke te zien op de 1e foto. Op de 2e foto staat mijn nichtje Juanita tot haar nek in het toekomstige fundament van een kleine slaapkamer.

14 juni 2007 - Fase I - de fundering
De fundering is al grotendeels opgevuld met allerlei soorten zandlagen. Juanita staat nu alleen nog met haar voeten in het fundament van een zitkamer.

14 juni 2007 - Fase I - de fundering, begin Fase II: muren optrekken tot ringbalk.
Het hout voor de tijdelijke steunprofielen voor ramen en deuren bij het optrekken van de stenen. De septictank staat er ook al.

Inmiddels is Fase II al in volle gang; er zijn al een groot aantal muren opgetrokken.