Van bouwstroom naar huisaansluting

Vandaag heb ik (dan eindelijk) de offerte voor de aansluiting van bouwstroom naar huisstroom van EBS ontvangen.
Ik moest even slikken hoor. De aansluitkosten zijn 740 USD + 175 SRD en een borg van 180 SRD (excl. borg dus ongeveer 550 euro).
De eerste aansluiting voor bouwstroom had me al 49 USD + 699 SRD en een borg van 110 SRD gekost. (excl. borg dus ongeveer 215 euro).

Vanwege deze prijzen weet ik dat veel mensen tijdens de bouw een regeling treffen om gebruik te maken van de stroomaansluiting van de naaste buren.
Als je de buren het verschil van hun reguliere rekening en nog wat extra betaalt, dan ben je toch nog goedkoper uit.
In Suriname wordt de daadwerkelijke verbruikte stroom elke maand in rekening gebracht; je betaalt niet zoals in Nederland een vast bedrag, waarbij aan het eind van het jaar de rekening wordt vereffend.
De website van EBS is http://www.nvebs.com/ (ook voor levering van gas).
Hou er rekening mee dat beide aansluitingen, zowel voor bouwstroom als voor een huisaansluiting, maanden, soms zelfs een jaar, op zich kunnen laten wachten.
Ik dacht dat het voor mij in het dichtbevolkte Paramaribo Noord wel redelijk snel zou gaan, aangezien de voorzieningen er al grotendeels waren, maar toch bleek dat de capaciteit niet voldoende was. Er moest een extra procedure opgestart worden dat gepaard ging met extra technische handelingen. Tja.

Overigens is het goed mogelijk dat mijn aansluitkosten hoger zijn dan voor het gemiddelde woonhuis. Ik heb gekozen voor 110V en 220V aansluitingen en ben wegens het voorziene grootverbruik op een extra groep aangesloten.

Wat betreft m'n aanrecht van BEM, die is er nog steeds niet. Ik hoop dat de directeur, met wie ik inmiddels contact heb opgenomen, hier verandering in zal brengen.

Ik krijg steeds meer waardevolle informatie van bloglezers.
Wie graag foto's van zijn huis in aanbouw wil laten maken, kan mij mailen voor de gegevens.
Wie op zoek is naar een goeie notaris in Suriname en een notaris in Nederland kan mij ook mailen voor de gegevens (moksi@online.nl).
Deze notarissen kunnen apart benaderd worden, maar zij hebben ook al succesvol samengewerkt bij de koop/verkoop van een perceel in Suriname.

Twee Werelden

Hè hè. Ik zat even goed op slot.
Niet alleen omdat de laatste werkzaamheden van de bouw bijzonder traag verlopen, maar ook omdat het leven en beleven van twee werelden best vermoeiend kan zijn. Sinds ik met de bouw van dit huis ben gestart leef ik heel bewust in twee werelden tegelijk. Terwijl werk en privé in Nederland gewoon doorgaan, had ik minstens twee keer per week telefonisch contact met Suriname, las ik dagelijks het nieuws op Waterkant, De Ware Tijd Online en volgde ik de milieublog van Paul Kraaijer op de voet. De ontwikkeling van het milieubewustzijn en vooruitstrevendheid van de gemiddelde Surinamer zijn namelijk erg bepalend voor mijn uiteindelijke keuze om wel of niet in Suriname te gaan wonen. Daarnaast heb ik nog niet alle inboedel voor de inrichting verzameld, waardoor ik mezelf bij iedere neiging voor een nieuwe aankoop de vraag stelde: “Moet ik nou in een leven in Nederland of in een leven in Suriname investeren?”. Oftewel, ik was bezig met een mentale uitputtingsslag.
Maar nu heb ik het even los gelaten, ik leef weer voornamelijk in Nederland en laat de laatste werkzaamheden in Suriname maar rustig voortkabbelen. Gelukkig is het grote stuk dievenijzer achter het huis onlangs geplaatst, ik heb het zelf nog niet op de foto gezien, maar de geluiden zijn positief. Gelukkig, want de Ramadan is aangebroken, hetgeen betekent dat de moslim arbeiders niet op volle kracht kunnen werken.
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat het trage verloop van de laatste werkzaamheden veel te maken heeft met het feit dat ik in Nederland zit en een zgn. Eurosurinamer ben. Maar daarover meer wanneer de werkzaamheden zijn afgerond.
Er zijn ook positieve ontwikkelingen.
Inmiddels is er weer een telefoonmast in district Para geplaatst, waardoor ik nu ook bereik heb op mijn buitenplaats in Powakka. Dat zet weer aan tot dromen…. want veel liever zou ik daar wonen dan in de stad. En ja, met al die mooie maar ook gevaarlijke natuur om je heen is telefonische bereikbaarheid toch wel een pré.
Verder heb ik in Amsterdam een ontmoeting gehad met een aantal bloglezers om eens te bomen over Bouwen in Suriname. Dat was heel geslaagd en ook verrassend, want ik heb weer wat bijgeleerd. Een van de aanwezigen had een trens rondom z’n hoekhuis en heeft vergunning aangevraagd en gekregen om zelf duikers te laten plaatsen en heeft zo het trottoir rondom z’n huis dus zelf drooggelegd. Ik had geen idee dat dit mogelijk was. Een andere aanwezige deelde de enorme verschillen in bouwoffertes met ons. Heel indrukwekkend, ik heb het dan over verschillen in tienduizenden. Weer een andere aanwezige vertelde over de tegenslagen die je als (blanke)Nederlander, oftewel betweter en geldboom, in Suriname kan ondervinden. En om dan een begin te maken met het bouwen van je droomhuis, dat is niet eenvoudig. Het lijkt me heel zinvol om vaker zulke ontmoetingen te hebben, maar ik vind het niet eenvoudig om iets dergelijks op touw te zetten. Als er bloglezers zijn die dit zouden willen en kunnen organiseren, dan hoor ik het graag. Soema kan’ org’a sanie?Vorige maand al heeft een bloglezeres op vakantie in Suriname foto’s van mijn traliewerk gemaakt, waardoor ik ook het dievenijzer aan de binnenkant van de slaapkamers te zien kreeg. Nogmaals dank, Lisette! Het dievenijzer zit hier aan de binnenkant en kan open; dit raam dient als vluchtweg in geval van brand.

Er komen trouwens steeds meer Surinaamse websites bij. Heel prettig als je nog geen idee hebt wat je wel of niet in Suriname kunt kopen:
Kuldipsingh voor verschillende bouwmaterialen.
Vifatrading voor bijv. tegels.
Home Shopping Delivery Service voor witgoed.
Mokiem Intermeubel voor diverse meubels (prijzen in Euro's)

Hier een interessant artikel over De voor- en nadelen van een wachter.

En ten slotte een bijzonder leuk filmje Zo bouw je een school in het oerwoud van Suriname.

Inbraakbeveiliging en ontsiering door dievenijzer

De laatste tijd is dievenijzer een topic in de e-mails die ik van bloglezers ontvang. Daarom heb ik besloten om er hier meer over te schrijven. En geloof me, ik zou er een boekwerk over kunnen schrijven, zo zeer heb ik me met deze kwestie bezig houden.

Ik meen dat het in de 80-er jaren was dat de wedloop op beveiligen met dievenijzer in Suriname begon. De oorzaak is elders beschreven en heeft een politiek gerelateerde oorsprong, en daar hou ik me op deze weblog liever niet mee bezig. Waar ik echter niet omheen kan is het feit dat de overheid de laatste decennia er niet in is geslaagd om een aantal algemene voorzieningen voor de bevolking te realiseren. Ik heb het dan bijvoorbeeld over afwatering, waterdruk, en criminaliteitsbestrijding. Resultaat is, dat je als burger met de middelen die je hebt daar iets aan gaat doen. Je verhoogt je perceel, je schaft een hydrofoor aan en als je het kan betalen plaats je dievenijzer.

Maar net zoals zoveel Eurosurinamers die in Suriname willen bouwen stuit het hele idee van dievenijzer mij tegen de borst.
Toen ik nog maar net met bouwplannen bezig was, was ik er van overtuigd: Ik ga het zonder dievenijzer doen. Al die beveiliging is toch alleen maar een uiting van angst. Ik wil daar niet aan toegeven.
Maar na een half jaar vakantie in Suriname ben ik toch op andere gedachten gebracht. Inmiddels heb ik het aanvaard, het is een noodzakelijk kwaad. En het beste wat je kunt doen, is om dan maar een leuk patroon voor je dievenijzer te kiezen.

Maar waarom dan dievenijzer? Kan het niet anders?
Ik denk zelf van niet, althans niet voor een vakantiehuis in Suriname, maar wie een andere werkbare oplossing heeft, mag het zeggen.

Eigenlijk is het, terwijl je in Nederland zit, niet zo goed voor te stellen dat dievenijzer nodig is.
Dat komt vooral omdat we hier niet zoveel kruimeldiefstal hebben, omdat het hier niet zo vreselijk warm is, en omdat de stroomvoorziening het hier niet zo vaak laat afweten.
Soms moet ik wel een beetje lachen als ik de vrolijke bloemenperken in Nederland zie, zo mooi aangelegd door de gemeentelijke diensten. Want ik denk dan, dat zou je in Suriname moeten proberen. In een mum van tijd is het door zwervers leeggeplunderd en worden de plantjes een paar straten verderop verkocht. Dus, ook als je even je terras onbewaakt hebt achtergelaten, zou het zomaar kunnen dat je bij terugkomst een lege plek aantreft waar eerst je slippers en je terrasstoel nog stonden. Volgens mij vind je in Paramaribo niemand meer die iets dergelijks niet al verschillende keren heeft meegemaakt. Daarom zijn tegenwoordig ook complete terrassen en balkons veranderd in kooien. Bron: Picasaweb.In ieder geval kan je dan je terrasmeubilair buiten laten staan.
Hier in Nederland doe je 's avonds voor je gaat slapen de deuren en ramen dicht. En ook hier zal je het laten om 's nachts op de benedenverdieping het raam wijd open te laten staan, zelfs al is het hartje zomer. In Suriname is het altijd hartje zomer en je wilt, als je niet met airconditioning slaapt, absoluut de ramen wijd open laten staan. Als je wel met airconditioning slaapt en de stroom weer eens is uitgevallen, dan wil je toch ook niet met een onveilig gevoel gaan slapen. Het enige antwoord dat ik voor zo'n situatie kan bedenken is: dievenijzer.
Maar met al dat dievenijzer ben je binnen de kortste keren wel gevangen in je eigen huis. Wat doe je als er brand uitbreekt?
Zorgen dat je dievenijzer eenvoudig van binnen opengaat en erg moeilijk van buiten!

Ik heb dus zo goed en zo kwaad als ik kon voor het laatste gekozen. Daarnaast laat ik ook een inbraakalarmsysteem door PPS installeren. Ik heb begrepen dat zij vrij snel reageren bij een alarm, dus heb ik ervoor gekozen mijn vakantiehuis via hun te beveiligen. Want dan heb ik ook nog de kans dat de dader wordt opgepakt en ik m'n spullen niet kwijtraak.
Overigens is een inbraakalarm na een lange stroomonderbreking ook niet meer betrouwbaar; ook batterijen en UPS-sen hebben hun beperking. En zoals zovelen weten, zijn er met regelmaat lange stroomonderbrekingen in Suriname.

Woon je in Suriname, dan kan je in plaats van een inbraakalarm, naast je dievenijzer een goeie waakhond nemen.
Met een goeie waakhond bedoel ik, een waakhond die niet om het minste geringste begint te blaffen en daarmee de buurt terroriseert. Daardoor zal ie weinig kans lopen vergiftigd te worden.
Je kan naast je dievenijzer ook een permanente wachter in dienst nemen. Maar ja, wie genoeg te besteden heeft, heeft sowieso meer mogelijkheden.
Je kunt je ook, netals de rijke burgerij in Paramaribo achter heel hoge muren met prikkeldraad en camerabewaking verschuilen. Of je bouwt je huis op zo'n beveiligd kavelproject. Maar ook daar heb ik weinig tralieloze woningen gezien. Je moet natuurlijk ook op de bewaking kunnen vertrouwen.

Misschien zijn er wel minder ontsierende manieren om je huis te beschermen tegen diefstal, maar hoe dan ook zal je de volgende vier factoren in acht moeten nemen:
- Kruimeldiefstal; alles wat (overdag of 's nachts) vrij toegankelijk is en een paar SRD kan opleveren, kan je zo kwijt zijn.
- Regelmatig stroomuitval; je kunt er niet op rekenen dat je alarmsystemen altijd zullen werken.
- De hitte; ook 's nachts als je slaapt moeten de ramen open kunnen.
- Brandveiligheid; zorg dat je zelf, waar je ook bent in huis, snel naar buiten kunt.

Natuurlijk heb ik ook andere ideeën de revue laten passeren, zoals mechanische rolluiken van traliewerk, die je dan zodra je er zin in hebt helemaal kunt openzetten. In de avonduren of als je alleen thuis bent kan je deze dan naar beneden halen. Of een tip die ik van iemand heb gekregen, om vlakbij het draaimechanisme van de shutters staalstaven te plaatsen, waardoor de staven nauwelijks opvallen. Als mijn budget toereikend was en ik langer in Suriname zou zijn gedurende de bouw, dan had ik ook voor een dergelijk systeem gekozen. Ik weet wel dat ik gedurende het hele traject erbij zou moeten zijn voor de juiste instructies. Want zoals uit mijn vorige blog blijkt, gaat het al mis bij een redelijk simpel dievenijzerpatroon. Zodra je speciale wensen hebt, en zeker als je het netjes en duurzaam wilt, dan moet je er in Suriname in de meeste gevallen met je neus bovenop zitten. Er is ontzettend veel mogelijk in Suriname, maar een catalogus waaruit je kunt kiezen, zal je zelden tegenkomen.
Ik heb ook geen enkel bedrijf gevonden dat zich diep heeft gespecialiseerd of geautomatiseerd in dievenijzer. Sterker nog, dit is het advies dat ik in Suriname kreeg: Als je dievenijzer bij een huis ziet dat je aanspreekt, dan kan je het beste bij de bewoners aankloppen, vragen wie het voor ze heeft gemaakt, en zo contact maken met de lasser in kwestie. Ik heb dat niet gedaan, en dat is waarschijnlijk mijn fout geweest. Het eerste patroon is goed gegaan, want ik was toen in Suriname om de definitieve tekening goed te keuren. De lasser kwam ook toen met een suggestie waarin m'n patroon was omgevormd, en daar bedankte ik toen voor. Deze tweede keer was ik er niet, en is het misgegaan. Dit heeft trouwens niet met de onkunde op het gebied van laswerkzaamheden te maken. Want het laswerk zelf ziet er heel goed uit. Het is puur een communicatiekwestie. Ik denk dat als iemand nu naar "mijn" lasser toestapt voor het patroon dat hij voor mij heeft gemaakt, dat ze dan ook dat juiste patroon krijgen.

Vanuit Nederland heb ik vanuit verschillende hoeken geprobeerd prijzen en offertes op te vragen voor het maken van dievenijzer. Dit is me niet gelukt. Mijn conclusie waarom het niet is gelukt: de lassers werken grotendeels met een foot-in-the-door techniek, ze willen geen kostenloze offerte opstellen, maar meteen met een afspraak de opdracht binnenslepen.

Nog steeds doe ik een oproep aan alle bloglezers. Als iemand andere ervaringen heeft of andere goed werkende oplossingen, dan hoor ik het graag.
Wat ik hier verwoord zijn mijn ervaringen, maar ik heb zeker de wijsheid niet in pacht.

SITES OVER ANGST, INBRAAKBEVEILIGING EN CRIMINALITEIT IN SURINAME
- Dagblad Suriname: over angst en criminaliteit in Suriname (2004)
- Een anti-criminaliteitsplan voor Suriname (2004), m.n. par. 5.2
- Anekdotes over inbraak in Suriname (2005)
- Wetgeving zelfverdediging bij inbraak of roof in eigen huis (2008)
- Inbraakcijfers Suriname 2008
- Forum Mamjo: criminaliteit in Suriname (2008)
- Korps politie Suriname: Inbraakpreventie
- Een andere blog over traliewerk

Gevangenis

Bouwen op afstand is niet eenvoudig. Dat blijkt nu maar weer. Het dievenijzer patroon dat ik de laatste keer in Suriname heb achtergelaten voor de grote schuiframen en schuifdeuren is ver te zoeken in het resultaat dat ik afgelopen weekend op de foto’s te zien kreeg. Nu had ik wel begrepen dat er hier en daar een extra spijltje geplaatst zou worden voor de stevigheid, maar ik had niet verwacht dat daarmee mijn hele patroon om zeep geholpen zou worden.Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Wederom flinke communicatiestoornissen en het grote gebrek aan controle vanwege de afstand. En ik merk het keer op keer, zodra mijn wensen met smaak te maken hebben gaat het geheid mis. Soms in mindere mate, en soms heel wat meer, zoals nu. De teleurstelling is groot en het zal ook allemaal weer vervangen moeten worden, want dit is niet wat ik wil.
Ik heb nu met de lasser afgesproken dat het laatste grote stuk dievenijzer aan de achterkant van het huis niet wordt gemaakt zonder mijn persoonlijke goedkeuring. De lasser treft trouwens niet veel blaam. Hij heeft het uiteindelijke ontwerp door mijn familie laten goedkeuren. Wat ik echter niet begrijp is dat hij juist met dit ontwerp is komen aanzetten, waar ik heel duidelijk van heb laten merken dat het mij een gevangenis gevoel gaf en ik dat echt niet wilde.
Hierboven: de inspiratiefoto die ik de lasser heb laten zien, mijn ontwerp voor 1 raam, de uiteindelijke uitvoering.

Zo te zien is het dievenijzer wel netjes geplaatst en het framewerk is sowieso nog goed te gebruiken. Het wordt wel een hele klus om het te laten vervangen, en deze klus schuif ik maar even voor me uit. Voor degene die zich afvragen waarom er openslaande delen in het dievenijzer zitten: om het gevangenisgevoel ietwat opzij te kunnen zetten en om de enorme ramen eenvoudig schoon te kunnen maken.

Met dit ongewenste dievenijzer patroon komt het idee voor een mooi vliegengordijn, weer helemaal opzetten. Dit plan had ik na mijn laatste bezoek in Suriname opgegeven vanwege de sterke wind die er in de woonkamer waait, maar misschien is er wel een zwaarder soort dat niet alle kanten opwaait. Je kunt hier in Nederland trouwens zelf je eigen vliegengordijn ontwerpen: http://www.vliegengordijnen.nl.

Een aantal weken geleden is overigens de aanleg van elektriciteit door het EBS goedgekeurd. Dus kan nu de bouwstroom opgezegd worden en de stroom omgeleid worden naar het huis.

Steeds minder te melden

Er valt steeds minder te melden over de bouwwerkzaamheden, want er zijn er niet zoveel meer. De lasser is aangespoord wat vaart te maken met het dievenijzer, want deze moet af zijn voordat ik met de inrichting begin. Inmiddels is het dievenijzer aan de binnenkant van de grote schuiframen geplaatst en nu is die voor de schuifdeuren in de maak. Nadat bloglezer Edo de lelijke bouten voor het dievenijzer in mijn kozijn zag, kreeg ik een waardevolle tip:

Een raad over je dievenijzer (want het is inderdaad lelijk, die knobbels, om over het schoonmaken van de kozijnen met al die uitsteeksels maar niet te praten);
Laat de gaten aan de binnenkant ongeveer anderhalve centimeter diep tot (bijvoorbeeld) 3 cm breed uitboren. Laat de staven afzagen totdat ze BINNEN het kozijn vallen, doe een ring (Sur. ;"washer") onder de moer en vul het geheel met houtvuller (eerst het metaal met menie behandelen anders gaat het in het kozijn roesten).Bijgevoegde tekening verduidelijkt het misschien wat. Dit moet prima haalbaar zijn voor jouw aannemer en mits je goed hout gebruikt hebt voor de kozijnen verzwakt het de constructie niet.

Ik heb de lasser hierop geattendeerd. Mogelijk kunnen we dit nog toepassen bij de schuifdeuren, want voor het dievenijzer dat binnen zit was het niet van toepassing.

Mijn granito aanrecht schijnt al een week of wat af te zijn. Dit heeft totaal 3 maanden geduurd. Ik belde nog naar de firma BEM om na te vragen of dit de gangbare levertijd was. Nee, werd er gezegd, het kan in 3 weken, maar er was geen wit cement, en er heeft een reorganisatie plaatsgevonden, toen ontbrak er toch nog een staander, en was er weer geen wit cement, en het aanrecht kan deze week nog niet geïnstalleerd worden, want de monteur heeft een sterfgeval in de familie. De prijs was wel wat naar beneden gegaan.
Een andere bloglezer heeft bij DoeHetZelf aan de Kasabaholoweg een keuken laten maken van MDF kasten en een kunstmarmer werkblad (zie tekening). Wachttijd om te maken was 10 werkdagen, de totale lengte van het werkblad is 5 meter. En dit voor 2750,- euro.
Hier in Nederland ben ik bezig wat spulletjes voor de inrichting aan het verzamelen.
Er zijn heel veel zaken om rekening mee te houden als je in Nederland inkopen doet voor je huis in de tropen. Immers, de materialen die in het Nederlands klimaat goed gedijen kunnen binnen korte tijd lelijk en onbruikbaar worden in een tropisch klimaat.

Hout
Als je in een houtzagerij of houtmarkt in Suriname staat, bijv. De Eenheid, dan zie je heel veel houtsoorten die je hier zelden zal tegenkomen; wana, purperhart, rode locus, walaba, kopi, gele kabbes en ga zo maar door.
Plaatmateriaal zoals we hier in de Praxis of Gamma tegenkomen, zie je daar niet veel, want alleen plaatmateriaal op basis van hardhout zal het in de tropen overleven. Dus de meeste meubels van Ikea die voornamelijk uit (niet vochtbestendig) plaatmateriaal bestaan kan je wel vergeten in Suriname. Dit geldt natuurlijk niet voor de meeste badkamerkastjes, want die zijn vochtbestendig gemaakt. Ook zag ik laatst bij Ikea een tafeltje met een aluminium voet en een tafelblad van vochtbestendig MDF (Billsta). Die zal het in Suriname ook wel overleven. Op de Belgische site van Orga staat een fraai overzicht van verschillend plaatmateriaal dat geschikt is voor het West-Europees klimaat, maar dit is dus, zonder vochtbestendige behandeling, onbruikbaar in Suriname; het zal daar binnen korte tijd uitzetten.
Dat wil niet zeggen dat er in Suriname geen spaanplaat of triplex wordt gebruikt. Ik kwam een ontzettend leuke site tegen van Bruynzeel Suriname met plattegronden van Bruynzeel woningen die in Suriname zijn gebouwd. Daar las ik o.a. dat in de 60-er jaren baboenhout uit Suriname naar Nederland is verscheept om de geschiktheid voor fabricage van triplex te onderzoeken. In Suriname werd dit Bruynzeel-triplex genoemd.

Metaal
Zit er metaal in je meubelstuk, keukengerei of gereedschap voor Suriname verwerkt, dan wil je natuurlijk niet dat het gaat roesten. Aluminium en roestvast staal hebben daarom mijn voorkeur.
Overigens kan je ook in Suriname bouwen met staalconstructies.
De firma Vasco Profiles schijnt in Suriname met staalconstructies goedkoop te bouwen, bijvoorbeeld een woning van 120 m2 voor 35.000 Euro. Hun stalen profielen zijn voorzien van beschermlagen (bijv. Aluzink) en tropenbestendige coatings.

Ongedierte
Als je al vaker op mijn weblog hebt gelezen dan is het je vast opgevallen dat ik een beetje gefixeerd ben op ongedierte. Als je in Suriname gaat wonen, dan zal je hoe dan ook met ongedierte moeten leren leven. Dat deel heb ik geaccepteerd, maar ik wil er wel van alles aan doen om die kleine beestjes te kunnen zien. Dus probeer ik zoveel mogelijk donkere hoekjes, gaten en spleten te voorkomen door het meubilair en de plaatsing zorgvuldig te kiezen. Als het mogelijk was en niet zo raar zou staan, zaten er wat mij betreft onder elk meubelstuk wieltjes.

Ademen
In een vochtig klimaat moet alles, levend en niet levend, goed ademen en luchten, of je krijgt heel snel met schimmel te maken. Ik heb verschillende kastjes onder wastafels in hotels en appartementen in Suriname even geopend om het daarna zo snel mogelijk weer te sluiten. Ze waren altijd ontzettend muf!! Dat werkt gewoon niet in Suriname. Maar ook je huis zelf moet kunnen ademen. Zoals mijn eigen oma zei: “Je moet snel in het huis gaan wonen, anders “a ‘oso o smoeroe”.

Verschepen
De spullen die ik aan het verzamelen ben zal ik uiteindelijk ook moeten verschepen. Van een bloglezer kreeg ik wat informatie over het verschepen van inboedel.
Via www.transolution.net shipping heeft hij 10 m3 aan inboedel verscheept, voor een bedrag van 2500 euro, dat was inclusief douane heffingen.
Voorheen kon men ook via Central Freight Services Nederland inboedel verschepen naar Suriname, maar afgelopen maand zag ik dat het bedrijf in Nederland failliet is gegaan en dat het vervolgens was overgenomen door een ander bedrijf. In een van de reacties op het artikel op Waterkant staat dat CFSN onder een andere naam doorgaat. Ik ken de ware toedracht niet, maar ik neem de waarschuwingen op Waterkant wel serieus.

Foto's en afscheid

Mijn collega is terug uit Suriname en, ja hoor, wel met 1 gigabyte aan foto's en filmpjes van m'n huisje in Suriname. Dankjewel Maarten!!!! Een dubbele portie zelfgemaakte Javaanse bami komt je binnenkort tegemoet!
Ja, zoveel foto's, dat was voor mij natuurlijk smullen. Maarten heeft als een ware opzichter foto's genomen en gefilmd. In een van de filmpjes zag ik zelfs hoe hij een kleine zwart beestje met zijn vinger wegveegde om te kijken of het een vlek was. De knelpunten staan er dan ook netjes op.Maar ook vele plaatjes waar ik lyrisch van werd. Zoals het patroon van het dievenijzer. Dat is precies zoals ik het voor ogen had. Dat de bevestiging (op de foto nog zonder knop) door het kozijn niet erg mooi zou zijn wist ik gelukkig vantevoren.

Een andere collega vroeg zich af waarom we het dievenijzer niet in de muur bevestigen middels chemische verankering. Wie het weet mag het zeggen, ik heb er in ieder geval nog nooit iemand over gehoord in Suriname.

Ook de bovenluiken aan de voorkant van het huis zien er geweldig uit. Evenals het vele schilderwerk, met name de deuren. Ik had vernomen dat de deuren niet goed meer sluiten omdat het hout is gaan krimpen. Op de foto's is daar helaas niets van te zien.De wachter had overigens heel veel moeite om afscheid te nemen van zijn fantastische baan in de Apollostraat.
Hij zat er inmiddels ook al een jaar, en het is begrijpelijk dat hij erg gehecht was geraakt aan zijn maandelijkse inkomen.
Hij heeft ook zwaar geprotesteerd door zo goed als iedereen in zijn werkomgeving, inclusief de "aannemer" die hem aan deze baan heeft geholpen, in een kwaad daglicht te zetten. Uiteraard kreeg degene die zijn baan heeft overgenomen de volle laag, maar ook mijn tante, zijnde mijn financieel manager, is ronduit uitgescholden.
Hoe dan ook, gedurende het jaar, heeft hij het werk waarvoor hij was ingehuurd naar behoren uitgevoerd.
Hij heeft het jammer genoeg niet slim aangepakt, want ik zal hem werkelijk aan niemand aanbevelen. Dit in tegenstelling tot de aannemer en de schilder. Een stuk of zeven bloglezers hebben al om het telefoonnummer van de aannemer gevraagd en gekregen, en drie kregen de gegevens van de schilder.

Toezicht en Tegenslag

Tja, het kan niet altijd goed gaan, en de afgelopen week ging het even wat minder in de Apollostraat.
Als er nou in Nederland iets wordt geïnstalleerd of in Suriname, of waar dan ook, eigenlijk moet er altijd iemand bij zijn om te kijken of de installatie wel goed loopt.
Fouten zijn mensenlijk, en de eisen van de installateur zijn zelden zo hoog als die van de eigenaar.
Zo kwam het dat er toen het eerste stuk dievenijzer werd geïnstalleerd en noch mijn tante, noch de schilder aanwezig waren, het ijzer ondersteboven werd aangebracht en bij het boren van het kozijn het hout is gespleten.Het eerste, da's niet prettig, maar dat kan ik me enigzins voorstellen dat het gebeurt, de gaten zullen nu weer gedicht moeten worden. Maar het tweede, daar heb ik meer moeite mee. Als ik weet dat je eerst met een kleine boor moet beginnen alvorens met zo'n joekel van een boor in een smal stuk kozijn te gaan boren, hoe komt het dan dat de installateur dat niet weet? Nou goed, ik heb er op aangedrongen dat er eerst met kleinere boortjes wordt gewerkt, en of dat nu is gebeurd of niet, de andere 3 stukken zijn nu netjes geïnstalleerd, en deze keer ook onder toezicht van de schilder.De foto's zijn later toegevoegd (19-05-08).

De tweede tegenslag zal ik iets diplomatieker beschrijven. In mijn vorige post schreef ik nog dat de voordelen van een wachter de nadelen ontstijgen. Dat onderschrijf ik nog steeds, maar feit is dat de wachter in kwestie dringend opgevolgd moest worden. Een wachter hoort passief en, indien nodig, actief het huis te bewaken en deze wachter werd gaandeweg, vooral 's nachts en in het weekend steeds "proactiever", en inmiddels was hij niet echt de favoriet van de buurt. Een tijdje terug was de politie al langs gekomen met een waarschuwing en onlangs hebben de buurtbewoners er meer werk van gemaakt. Gelukkig heeft zich ook meteen een rustigere andere wachter aangemeld.

Het schilderwerk gaat bijzonder goed. De schilder krijgt ook verschillende baantjes in de buurt aangeboden, da's een goed teken. Hij zou het wel leuk vinden als iemand een filmpje van zijn werk voor mij zou kunnen maken en opsturen. Komt dat even goed uit. Een collega van mij gaat binnenkort naar Suriname en heeft beloofd dat hij met een filmpje terugkomt.