Stroom

Eind januari kreeg ik bericht uit Suriname dat het huis nu stroom heeft. En dan gaat er weer een nieuwe wereld open. Niet alleen een wereld van licht, maar ook een wereld van waterdruk. De juiste waterdruk, met een goeie hydrofoorinstallatie verhoogt het leefgenot. Ik heb begrepen dat ik, vanwege de laagbouw geen grote durotank of expansievat nodig heb. Dat scheelt weer, want de complete waterdrukinstallatie verdient geen schoonheidsprijs. Ik zal ook nog goed met de installateur moeten overleggen, want eigenlijk heb ik me pas na de waterinstallatie gerealiseerd dat ik ook een kraan wil op een punt vóór de aansluiting van de hydrofoor.
Waarom? Als je enige aanvoer van water regelrecht naar de hydrofoor loopt, dan heb je bij stroomuitval nergens in huis meer water, tenzij je de omleiding naar de hydrofoor (handmatig) er tussenuit haalt. Het leek me wel handig om altijd, zonder veel gedoe, een werkende kraan, zij het met zwakke straal, te hebben. Dus aankomende bouwers, denk hier al in een vroeg stadium over na.

Wie zich afvraagt waarom het toch zo lang duurt met de stroomaansluiting in Suriname zou Een open brief aan de Energie Bedrijven Suriname in De West Online kunnen lezen.

Hoe dan ook, ik heb nu stroom in het huis, dus snelde ik meteen naar Praxis om daar wat leuke lampjes op de kop te tikken. Ik ben benieuwd hoe ze straks in het huis zullen staan.

Hier hebben wij de klok, in Suriname heeft men de tijd

Een zeer tevreden geremigreerde oom zei dit onlangs toen we ons beklag deden dat het allemaal zo lang duurt in Suriname. Een mooie gedachte “de tijd hebben, het gevoel van vrijheid, nergens druk over maken… no spang!” Wat dat betreft ben ik ook erg blij dat ik geen bijzondere haast heb om mijn huis af te maken. Want tot nu toe heb ik relatief de meeste vertraging gehad met mijn aanrecht. Het was een zware bevalling. Vanaf bestelling tot installatie heeft het granito aanrecht 9 maanden in beslag genomen. Er zijn wel 20 telefoontjes over en weer gegaan, veel afspraken gemaakt die niet zijn nagekomen en zelfs leugens aangevoerd om ons af te wimpelen. Uiteindelijk heb ik de directeur gebeld. Een week later werd het aanrecht geleverd, weliswaar zonder de nodige materialen want een buurman is nog te hulp gesneld. Weer een week later is het aanrecht geïnstalleerd, echter onaangekondigd. Gelukkig kwam die dag mijn tante toevallig langs, ze zag de installateurs rustig zitten in het huis; ze hadden geen montagekit meegenomen, het was de bedoeling dat wij daarvoor zouden zorgen, maar daar was dus niet over gecommuniceerd, zelfs niet over de dag dat de installatie zou plaatsvinden. Mijn tante is toen de montagekit gaan kopen en zo kon de installatie plaatsvinden.
Dergelijke acties doen m’n oren klapperen. En hoewel ik het erg jammer vind dat ik niet aldoor in Suriname ben tijdens de bouw, is het soms ook wel een zegen. “No spang” zou voor mij op dat moment geen optie zijn.

Ik kreeg onlangs wat foto’s van het laatste stuk traliewerk van een bloglezeres op vakantie in Suriname (nogmaals dank Claudia!). Ik was erg blij te zien dat het aan de achterkant van het huis wel volgens wens is gemaakt. Achter dit traliewerk komt overigens de durotank, misschien ook de hydrofoor als deze hier genoeg beschermd staat, de buitenkraan zit er al en er kunnen fietsen staan.Hoewel het traliewerk van de schuifdeuren niet in het juiste patroon is gemaakt, ziet het er gelukkig wel netjes uit.
Prijzen dievenijzer
Totaal heeft al het dievenijzer mij 3000,- euro gekost.
Voor de liefhebber het totale kostenplaatje van het dievenijzer van de 11 ramen, groot en klein, met het complexere patroon:
Inbegrepen: lassen, met menie(anti-roest) behandeld en installeren.
- 18 staven van 12 meter, rond 10 (=10 mm doorsnede) = SRD 1600
- vrachtkosten: SRD 200
- lassen: 250 SRD
- boren: SRD 200
- arbeidskosten: SRD 2250
Gemiddeld dus ongeveer SRD 420 per raam.
(prijzen februari 2008)

Ongetwijfeld had het goedkoper gekund. Ik had echter heel veel moeite om de prijzen voor dievenijzer te achterhalen. Dus ben ik maar in het diepe gesprongen. Met mijn informatie kon een bloglezeres wel wat vergelijkingen doen:

Voor 8 ramen inclusief de kleine ramen van de badkamers/wc inclusief een paar vluchtroutes heeft zij een aanbieding van 3200 srd ontvangen. Zij vond de werkwijze echter onprofessioneel; meten met een stuk karton, geen tekening met patroon en geen specificatie.
Voor 11 ramen kreeg zij een aanbieding van 3275 srd met een professionele instelling.
(prijzen oktober 2008)
Resultaat is dus nog onbekend, maar het is in ieder geval wel een richtlijn.

Prijzen verschepen
Een bloglezer heeft 10 m3 inboedel van deur tot deur verscheept via transolution.net shipping. Totale kosten incl. douane heffingen kwamen op ongeveer € 2500 (prijzen juni 2008).
Vorige maand heb ik zelf ook de prijzen opgevraagd bij transolution voor het verschepen alleen: 92, - euro per m3. (prijzen september 2008)
Ervaring van een bloglezeres:
De meubels heb ik verstuurd met Transolution. Dit adres heb ik van jouw weblog gehaald, bedankt dat je zoveel informatie op je weblog hebt staan.
Een paar dagen na aankomst kon ik al de meubels inklaren en had het geluk dat ik de dozen dezelfde dag bij Suripost kon inklaren. Suripost biedt de service om de dozen te bezorgen tegen een kleine vergoeding (september 2008)

Prijzen aannemers
Een bloglezeres heeft voor een 4 kamer flat(laagbouw) woning, waar zij al de bouwtekening van heeft, offertes opgevraagd:
- 49.730,33 euro (onbekende aannemer)
- 92.325,00 euro Presun in Nederland; heel professioneel; mogelijkheid om in fases te bouwen, maar dan komt er steeds 10% bij.
- 51.000 euro (aannemer met enige naam).
(Prijzen augustus 2008)
Resultaat is nog onbekend.

Prijzen percelen
- taxatie perceel €175 euro.
- Paramaribo Noord: Op dit moment is de staatswaarde voor grond in Suriname ongeveer €8,60 per m2. De economische waarde ligt nu op ongeveer € 45 per m2.
(prijzen augustus 2008)

Prijzen gasaansluiting
Een bloglezeres kreeg voor de aansluiting van de gasleiding een aanbieding voor 800 SRD. Van een familielid hoorde zij echter dat dit veel te duur was. Ze kreeg het advies altijd eerst te informeren wat de prijs is van de materialen. Gemiddeld wordt er tussen de 40 en 60 % arbeidsloon gevraagd. Een enkeling vraagt 100 %.
Na berekening kwam zij uit op 316 SRD voor het materiaal en 70 SRD arbeidsloon. De helft dus van de eerste aanbieding!! Degene die het uiteindelijke heeft aangelegd heeft keurig een bon overlegd en de EBS heeft foto`s gemaakt van de aanleg van de gasleidingen.
(prijzen september 2008)

Een tip aan alle beginnende bouwers.
Wie al geruime tijd in Suriname woont, weet dat er bij een grote aankoop bijna altijd wel een korting uit te slepen is, of het nu bij de goudsmid is of bij de tegelboer. Kijk de eigenaar een beetje bedroevend aan en zeg: krijg ik niet een kleine korting van u, dang?!
De kans is groot dat er wat vanaf gaat. Nou, ongetwijfeld hebben aannemers het afdingen geprofessionaliseerd, en tja… het is best naïef te denken dat deze korting jou ten goede komt.
Daarom is het denk ik ook zo gangbaar dat bij huizenbouw in Suriname de opdrachtgever zelf de materialen koopt en alleen het arbeidsloon uitbetaalt. Zo strijk je zelf de korting op!

Van bouwstroom naar huisaansluting

Vandaag heb ik (dan eindelijk) de offerte voor de aansluiting van bouwstroom naar huisstroom van EBS ontvangen.
Ik moest even slikken hoor. De aansluitkosten zijn 740 USD + 175 SRD en een borg van 180 SRD (excl. borg dus ongeveer 550 euro).
De eerste aansluiting voor bouwstroom had me al 49 USD + 699 SRD en een borg van 110 SRD gekost. (excl. borg dus ongeveer 215 euro).

Vanwege deze prijzen weet ik dat veel mensen tijdens de bouw een regeling treffen om gebruik te maken van de stroomaansluiting van de naaste buren.
Als je de buren het verschil van hun reguliere rekening en nog wat extra betaalt, dan ben je toch nog goedkoper uit.
In Suriname wordt de daadwerkelijke verbruikte stroom elke maand in rekening gebracht; je betaalt niet zoals in Nederland een vast bedrag, waarbij aan het eind van het jaar de rekening wordt vereffend.
De website van EBS is http://www.nvebs.com/ (ook voor levering van gas).
Hou er rekening mee dat beide aansluitingen, zowel voor bouwstroom als voor een huisaansluiting, maanden, soms zelfs een jaar, op zich kunnen laten wachten.
Ik dacht dat het voor mij in het dichtbevolkte Paramaribo Noord wel redelijk snel zou gaan, aangezien de voorzieningen er al grotendeels waren, maar toch bleek dat de capaciteit niet voldoende was. Er moest een extra procedure opgestart worden dat gepaard ging met extra technische handelingen. Tja.

Overigens is het goed mogelijk dat mijn aansluitkosten hoger zijn dan voor het gemiddelde woonhuis. Ik heb gekozen voor 110V en 220V aansluitingen en ben wegens het voorziene grootverbruik op een extra groep aangesloten.

Wat betreft m'n aanrecht van BEM, die is er nog steeds niet. Ik hoop dat de directeur, met wie ik inmiddels contact heb opgenomen, hier verandering in zal brengen.

Ik krijg steeds meer waardevolle informatie van bloglezers.
Wie graag foto's van zijn huis in aanbouw wil laten maken, kan mij mailen voor de gegevens.
Wie op zoek is naar een goeie notaris in Suriname en een notaris in Nederland kan mij ook mailen voor de gegevens (moksi@online.nl).
Deze notarissen kunnen apart benaderd worden, maar zij hebben ook al succesvol samengewerkt bij de koop/verkoop van een perceel in Suriname.

Twee Werelden

Hè hè. Ik zat even goed op slot.
Niet alleen omdat de laatste werkzaamheden van de bouw bijzonder traag verlopen, maar ook omdat het leven en beleven van twee werelden best vermoeiend kan zijn. Sinds ik met de bouw van dit huis ben gestart leef ik heel bewust in twee werelden tegelijk. Terwijl werk en privé in Nederland gewoon doorgaan, had ik minstens twee keer per week telefonisch contact met Suriname, las ik dagelijks het nieuws op Waterkant, De Ware Tijd Online en volgde ik de milieublog van Paul Kraaijer op de voet. De ontwikkeling van het milieubewustzijn en vooruitstrevendheid van de gemiddelde Surinamer zijn namelijk erg bepalend voor mijn uiteindelijke keuze om wel of niet in Suriname te gaan wonen. Daarnaast heb ik nog niet alle inboedel voor de inrichting verzameld, waardoor ik mezelf bij iedere neiging voor een nieuwe aankoop de vraag stelde: “Moet ik nou in een leven in Nederland of in een leven in Suriname investeren?”. Oftewel, ik was bezig met een mentale uitputtingsslag.
Maar nu heb ik het even los gelaten, ik leef weer voornamelijk in Nederland en laat de laatste werkzaamheden in Suriname maar rustig voortkabbelen. Gelukkig is het grote stuk dievenijzer achter het huis onlangs geplaatst, ik heb het zelf nog niet op de foto gezien, maar de geluiden zijn positief. Gelukkig, want de Ramadan is aangebroken, hetgeen betekent dat de moslim arbeiders niet op volle kracht kunnen werken.
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat het trage verloop van de laatste werkzaamheden veel te maken heeft met het feit dat ik in Nederland zit en een zgn. Eurosurinamer ben. Maar daarover meer wanneer de werkzaamheden zijn afgerond.
Er zijn ook positieve ontwikkelingen.
Inmiddels is er weer een telefoonmast in district Para geplaatst, waardoor ik nu ook bereik heb op mijn buitenplaats in Powakka. Dat zet weer aan tot dromen…. want veel liever zou ik daar wonen dan in de stad. En ja, met al die mooie maar ook gevaarlijke natuur om je heen is telefonische bereikbaarheid toch wel een pré.
Verder heb ik in Amsterdam een ontmoeting gehad met een aantal bloglezers om eens te bomen over Bouwen in Suriname. Dat was heel geslaagd en ook verrassend, want ik heb weer wat bijgeleerd. Een van de aanwezigen had een trens rondom z’n hoekhuis en heeft vergunning aangevraagd en gekregen om zelf duikers te laten plaatsen en heeft zo het trottoir rondom z’n huis dus zelf drooggelegd. Ik had geen idee dat dit mogelijk was. Een andere aanwezige deelde de enorme verschillen in bouwoffertes met ons. Heel indrukwekkend, ik heb het dan over verschillen in tienduizenden. Weer een andere aanwezige vertelde over de tegenslagen die je als (blanke)Nederlander, oftewel betweter en geldboom, in Suriname kan ondervinden. En om dan een begin te maken met het bouwen van je droomhuis, dat is niet eenvoudig. Het lijkt me heel zinvol om vaker zulke ontmoetingen te hebben, maar ik vind het niet eenvoudig om iets dergelijks op touw te zetten. Als er bloglezers zijn die dit zouden willen en kunnen organiseren, dan hoor ik het graag. Soema kan’ org’a sanie?Vorige maand al heeft een bloglezeres op vakantie in Suriname foto’s van mijn traliewerk gemaakt, waardoor ik ook het dievenijzer aan de binnenkant van de slaapkamers te zien kreeg. Nogmaals dank, Lisette! Het dievenijzer zit hier aan de binnenkant en kan open; dit raam dient als vluchtweg in geval van brand.

Er komen trouwens steeds meer Surinaamse websites bij. Heel prettig als je nog geen idee hebt wat je wel of niet in Suriname kunt kopen:
Kuldipsingh voor verschillende bouwmaterialen.
Vifatrading voor bijv. tegels.
Home Shopping Delivery Service voor witgoed.
Mokiem Intermeubel voor diverse meubels (prijzen in Euro's)

Hier een interessant artikel over De voor- en nadelen van een wachter.

En ten slotte een bijzonder leuk filmje Zo bouw je een school in het oerwoud van Suriname.

Inbraakbeveiliging en ontsiering door dievenijzer

De laatste tijd is dievenijzer een topic in de e-mails die ik van bloglezers ontvang. Daarom heb ik besloten om er hier meer over te schrijven. En geloof me, ik zou er een boekwerk over kunnen schrijven, zo zeer heb ik me met deze kwestie bezig houden.

Ik meen dat het in de 80-er jaren was dat de wedloop op beveiligen met dievenijzer in Suriname begon. De oorzaak is elders beschreven en heeft een politiek gerelateerde oorsprong, en daar hou ik me op deze weblog liever niet mee bezig. Waar ik echter niet omheen kan is het feit dat de overheid de laatste decennia er niet in is geslaagd om een aantal algemene voorzieningen voor de bevolking te realiseren. Ik heb het dan bijvoorbeeld over afwatering, waterdruk, en criminaliteitsbestrijding. Resultaat is, dat je als burger met de middelen die je hebt daar iets aan gaat doen. Je verhoogt je perceel, je schaft een hydrofoor aan en als je het kan betalen plaats je dievenijzer.

Maar net zoals zoveel Eurosurinamers die in Suriname willen bouwen stuit het hele idee van dievenijzer mij tegen de borst.
Toen ik nog maar net met bouwplannen bezig was, was ik er van overtuigd: Ik ga het zonder dievenijzer doen. Al die beveiliging is toch alleen maar een uiting van angst. Ik wil daar niet aan toegeven.
Maar na een half jaar vakantie in Suriname ben ik toch op andere gedachten gebracht. Inmiddels heb ik het aanvaard, het is een noodzakelijk kwaad. En het beste wat je kunt doen, is om dan maar een leuk patroon voor je dievenijzer te kiezen.

Maar waarom dan dievenijzer? Kan het niet anders?
Ik denk zelf van niet, althans niet voor een vakantiehuis in Suriname, maar wie een andere werkbare oplossing heeft, mag het zeggen.

Eigenlijk is het, terwijl je in Nederland zit, niet zo goed voor te stellen dat dievenijzer nodig is.
Dat komt vooral omdat we hier niet zoveel kruimeldiefstal hebben, omdat het hier niet zo vreselijk warm is, en omdat de stroomvoorziening het hier niet zo vaak laat afweten.
Soms moet ik wel een beetje lachen als ik de vrolijke bloemenperken in Nederland zie, zo mooi aangelegd door de gemeentelijke diensten. Want ik denk dan, dat zou je in Suriname moeten proberen. In een mum van tijd is het door zwervers leeggeplunderd en worden de plantjes een paar straten verderop verkocht. Dus, ook als je even je terras onbewaakt hebt achtergelaten, zou het zomaar kunnen dat je bij terugkomst een lege plek aantreft waar eerst je slippers en je terrasstoel nog stonden. Volgens mij vind je in Paramaribo niemand meer die iets dergelijks niet al verschillende keren heeft meegemaakt. Daarom zijn tegenwoordig ook complete terrassen en balkons veranderd in kooien. Bron: Picasaweb.In ieder geval kan je dan je terrasmeubilair buiten laten staan.
Hier in Nederland doe je 's avonds voor je gaat slapen de deuren en ramen dicht. En ook hier zal je het laten om 's nachts op de benedenverdieping het raam wijd open te laten staan, zelfs al is het hartje zomer. In Suriname is het altijd hartje zomer en je wilt, als je niet met airconditioning slaapt, absoluut de ramen wijd open laten staan. Als je wel met airconditioning slaapt en de stroom weer eens is uitgevallen, dan wil je toch ook niet met een onveilig gevoel gaan slapen. Het enige antwoord dat ik voor zo'n situatie kan bedenken is: dievenijzer.
Maar met al dat dievenijzer ben je binnen de kortste keren wel gevangen in je eigen huis. Wat doe je als er brand uitbreekt?
Zorgen dat je dievenijzer eenvoudig van binnen opengaat en erg moeilijk van buiten!

Ik heb dus zo goed en zo kwaad als ik kon voor het laatste gekozen. Daarnaast laat ik ook een inbraakalarmsysteem door PPS installeren. Ik heb begrepen dat zij vrij snel reageren bij een alarm, dus heb ik ervoor gekozen mijn vakantiehuis via hun te beveiligen. Want dan heb ik ook nog de kans dat de dader wordt opgepakt en ik m'n spullen niet kwijtraak.
Overigens is een inbraakalarm na een lange stroomonderbreking ook niet meer betrouwbaar; ook batterijen en UPS-sen hebben hun beperking. En zoals zovelen weten, zijn er met regelmaat lange stroomonderbrekingen in Suriname.

Woon je in Suriname, dan kan je in plaats van een inbraakalarm, naast je dievenijzer een goeie waakhond nemen.
Met een goeie waakhond bedoel ik, een waakhond die niet om het minste geringste begint te blaffen en daarmee de buurt terroriseert. Daardoor zal ie weinig kans lopen vergiftigd te worden.
Je kan naast je dievenijzer ook een permanente wachter in dienst nemen. Maar ja, wie genoeg te besteden heeft, heeft sowieso meer mogelijkheden.
Je kunt je ook, netals de rijke burgerij in Paramaribo achter heel hoge muren met prikkeldraad en camerabewaking verschuilen. Of je bouwt je huis op zo'n beveiligd kavelproject. Maar ook daar heb ik weinig tralieloze woningen gezien. Je moet natuurlijk ook op de bewaking kunnen vertrouwen.

Misschien zijn er wel minder ontsierende manieren om je huis te beschermen tegen diefstal, maar hoe dan ook zal je de volgende vier factoren in acht moeten nemen:
- Kruimeldiefstal; alles wat (overdag of 's nachts) vrij toegankelijk is en een paar SRD kan opleveren, kan je zo kwijt zijn.
- Regelmatig stroomuitval; je kunt er niet op rekenen dat je alarmsystemen altijd zullen werken.
- De hitte; ook 's nachts als je slaapt moeten de ramen open kunnen.
- Brandveiligheid; zorg dat je zelf, waar je ook bent in huis, snel naar buiten kunt.

Natuurlijk heb ik ook andere ideeën de revue laten passeren, zoals mechanische rolluiken van traliewerk, die je dan zodra je er zin in hebt helemaal kunt openzetten. In de avonduren of als je alleen thuis bent kan je deze dan naar beneden halen. Of een tip die ik van iemand heb gekregen, om vlakbij het draaimechanisme van de shutters staalstaven te plaatsen, waardoor de staven nauwelijks opvallen. Als mijn budget toereikend was en ik langer in Suriname zou zijn gedurende de bouw, dan had ik ook voor een dergelijk systeem gekozen. Ik weet wel dat ik gedurende het hele traject erbij zou moeten zijn voor de juiste instructies. Want zoals uit mijn vorige blog blijkt, gaat het al mis bij een redelijk simpel dievenijzerpatroon. Zodra je speciale wensen hebt, en zeker als je het netjes en duurzaam wilt, dan moet je er in Suriname in de meeste gevallen met je neus bovenop zitten. Er is ontzettend veel mogelijk in Suriname, maar een catalogus waaruit je kunt kiezen, zal je zelden tegenkomen.
Ik heb ook geen enkel bedrijf gevonden dat zich diep heeft gespecialiseerd of geautomatiseerd in dievenijzer. Sterker nog, dit is het advies dat ik in Suriname kreeg: Als je dievenijzer bij een huis ziet dat je aanspreekt, dan kan je het beste bij de bewoners aankloppen, vragen wie het voor ze heeft gemaakt, en zo contact maken met de lasser in kwestie. Ik heb dat niet gedaan, en dat is waarschijnlijk mijn fout geweest. Het eerste patroon is goed gegaan, want ik was toen in Suriname om de definitieve tekening goed te keuren. De lasser kwam ook toen met een suggestie waarin m'n patroon was omgevormd, en daar bedankte ik toen voor. Deze tweede keer was ik er niet, en is het misgegaan. Dit heeft trouwens niet met de onkunde op het gebied van laswerkzaamheden te maken. Want het laswerk zelf ziet er heel goed uit. Het is puur een communicatiekwestie. Ik denk dat als iemand nu naar "mijn" lasser toestapt voor het patroon dat hij voor mij heeft gemaakt, dat ze dan ook dat juiste patroon krijgen.

Vanuit Nederland heb ik vanuit verschillende hoeken geprobeerd prijzen en offertes op te vragen voor het maken van dievenijzer. Dit is me niet gelukt. Mijn conclusie waarom het niet is gelukt: de lassers werken grotendeels met een foot-in-the-door techniek, ze willen geen kostenloze offerte opstellen, maar meteen met een afspraak de opdracht binnenslepen.

Nog steeds doe ik een oproep aan alle bloglezers. Als iemand andere ervaringen heeft of andere goed werkende oplossingen, dan hoor ik het graag.
Wat ik hier verwoord zijn mijn ervaringen, maar ik heb zeker de wijsheid niet in pacht.

SITES OVER ANGST, INBRAAKBEVEILIGING EN CRIMINALITEIT IN SURINAME
- Dagblad Suriname: over angst en criminaliteit in Suriname (2004)
- Een anti-criminaliteitsplan voor Suriname (2004), m.n. par. 5.2
- Anekdotes over inbraak in Suriname (2005)
- Wetgeving zelfverdediging bij inbraak of roof in eigen huis (2008)
- Inbraakcijfers Suriname 2008
- Forum Mamjo: criminaliteit in Suriname (2008)
- Korps politie Suriname: Inbraakpreventie
- Een andere blog over traliewerk

Gevangenis

Bouwen op afstand is niet eenvoudig. Dat blijkt nu maar weer. Het dievenijzer patroon dat ik de laatste keer in Suriname heb achtergelaten voor de grote schuiframen en schuifdeuren is ver te zoeken in het resultaat dat ik afgelopen weekend op de foto’s te zien kreeg. Nu had ik wel begrepen dat er hier en daar een extra spijltje geplaatst zou worden voor de stevigheid, maar ik had niet verwacht dat daarmee mijn hele patroon om zeep geholpen zou worden.Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Wederom flinke communicatiestoornissen en het grote gebrek aan controle vanwege de afstand. En ik merk het keer op keer, zodra mijn wensen met smaak te maken hebben gaat het geheid mis. Soms in mindere mate, en soms heel wat meer, zoals nu. De teleurstelling is groot en het zal ook allemaal weer vervangen moeten worden, want dit is niet wat ik wil.
Ik heb nu met de lasser afgesproken dat het laatste grote stuk dievenijzer aan de achterkant van het huis niet wordt gemaakt zonder mijn persoonlijke goedkeuring. De lasser treft trouwens niet veel blaam. Hij heeft het uiteindelijke ontwerp door mijn familie laten goedkeuren. Wat ik echter niet begrijp is dat hij juist met dit ontwerp is komen aanzetten, waar ik heel duidelijk van heb laten merken dat het mij een gevangenis gevoel gaf en ik dat echt niet wilde.
Hierboven: de inspiratiefoto die ik de lasser heb laten zien, mijn ontwerp voor 1 raam, de uiteindelijke uitvoering.

Zo te zien is het dievenijzer wel netjes geplaatst en het framewerk is sowieso nog goed te gebruiken. Het wordt wel een hele klus om het te laten vervangen, en deze klus schuif ik maar even voor me uit. Voor degene die zich afvragen waarom er openslaande delen in het dievenijzer zitten: om het gevangenisgevoel ietwat opzij te kunnen zetten en om de enorme ramen eenvoudig schoon te kunnen maken.

Met dit ongewenste dievenijzer patroon komt het idee voor een mooi vliegengordijn, weer helemaal opzetten. Dit plan had ik na mijn laatste bezoek in Suriname opgegeven vanwege de sterke wind die er in de woonkamer waait, maar misschien is er wel een zwaarder soort dat niet alle kanten opwaait. Je kunt hier in Nederland trouwens zelf je eigen vliegengordijn ontwerpen: http://www.vliegengordijnen.nl.

Een aantal weken geleden is overigens de aanleg van elektriciteit door het EBS goedgekeurd. Dus kan nu de bouwstroom opgezegd worden en de stroom omgeleid worden naar het huis.

Steeds minder te melden

Er valt steeds minder te melden over de bouwwerkzaamheden, want er zijn er niet zoveel meer. De lasser is aangespoord wat vaart te maken met het dievenijzer, want deze moet af zijn voordat ik met de inrichting begin. Inmiddels is het dievenijzer aan de binnenkant van de grote schuiframen geplaatst en nu is die voor de schuifdeuren in de maak. Nadat bloglezer Edo de lelijke bouten voor het dievenijzer in mijn kozijn zag, kreeg ik een waardevolle tip:

Een raad over je dievenijzer (want het is inderdaad lelijk, die knobbels, om over het schoonmaken van de kozijnen met al die uitsteeksels maar niet te praten);
Laat de gaten aan de binnenkant ongeveer anderhalve centimeter diep tot (bijvoorbeeld) 3 cm breed uitboren. Laat de staven afzagen totdat ze BINNEN het kozijn vallen, doe een ring (Sur. ;"washer") onder de moer en vul het geheel met houtvuller (eerst het metaal met menie behandelen anders gaat het in het kozijn roesten).Bijgevoegde tekening verduidelijkt het misschien wat. Dit moet prima haalbaar zijn voor jouw aannemer en mits je goed hout gebruikt hebt voor de kozijnen verzwakt het de constructie niet.

Ik heb de lasser hierop geattendeerd. Mogelijk kunnen we dit nog toepassen bij de schuifdeuren, want voor het dievenijzer dat binnen zit was het niet van toepassing.

Mijn granito aanrecht schijnt al een week of wat af te zijn. Dit heeft totaal 3 maanden geduurd. Ik belde nog naar de firma BEM om na te vragen of dit de gangbare levertijd was. Nee, werd er gezegd, het kan in 3 weken, maar er was geen wit cement, en er heeft een reorganisatie plaatsgevonden, toen ontbrak er toch nog een staander, en was er weer geen wit cement, en het aanrecht kan deze week nog niet geïnstalleerd worden, want de monteur heeft een sterfgeval in de familie. De prijs was wel wat naar beneden gegaan.
Een andere bloglezer heeft bij DoeHetZelf aan de Kasabaholoweg een keuken laten maken van MDF kasten en een kunstmarmer werkblad (zie tekening). Wachttijd om te maken was 10 werkdagen, de totale lengte van het werkblad is 5 meter. En dit voor 2750,- euro.
Hier in Nederland ben ik bezig wat spulletjes voor de inrichting aan het verzamelen.
Er zijn heel veel zaken om rekening mee te houden als je in Nederland inkopen doet voor je huis in de tropen. Immers, de materialen die in het Nederlands klimaat goed gedijen kunnen binnen korte tijd lelijk en onbruikbaar worden in een tropisch klimaat.

Hout
Als je in een houtzagerij of houtmarkt in Suriname staat, bijv. De Eenheid, dan zie je heel veel houtsoorten die je hier zelden zal tegenkomen; wana, purperhart, rode locus, walaba, kopi, gele kabbes en ga zo maar door.
Plaatmateriaal zoals we hier in de Praxis of Gamma tegenkomen, zie je daar niet veel, want alleen plaatmateriaal op basis van hardhout zal het in de tropen overleven. Dus de meeste meubels van Ikea die voornamelijk uit (niet vochtbestendig) plaatmateriaal bestaan kan je wel vergeten in Suriname. Dit geldt natuurlijk niet voor de meeste badkamerkastjes, want die zijn vochtbestendig gemaakt. Ook zag ik laatst bij Ikea een tafeltje met een aluminium voet en een tafelblad van vochtbestendig MDF (Billsta). Die zal het in Suriname ook wel overleven. Op de Belgische site van Orga staat een fraai overzicht van verschillend plaatmateriaal dat geschikt is voor het West-Europees klimaat, maar dit is dus, zonder vochtbestendige behandeling, onbruikbaar in Suriname; het zal daar binnen korte tijd uitzetten.
Dat wil niet zeggen dat er in Suriname geen spaanplaat of triplex wordt gebruikt. Ik kwam een ontzettend leuke site tegen van Bruynzeel Suriname met plattegronden van Bruynzeel woningen die in Suriname zijn gebouwd. Daar las ik o.a. dat in de 60-er jaren baboenhout uit Suriname naar Nederland is verscheept om de geschiktheid voor fabricage van triplex te onderzoeken. In Suriname werd dit Bruynzeel-triplex genoemd.

Metaal
Zit er metaal in je meubelstuk, keukengerei of gereedschap voor Suriname verwerkt, dan wil je natuurlijk niet dat het gaat roesten. Aluminium en roestvast staal hebben daarom mijn voorkeur.
Overigens kan je ook in Suriname bouwen met staalconstructies.
De firma Vasco Profiles schijnt in Suriname met staalconstructies goedkoop te bouwen, bijvoorbeeld een woning van 120 m2 voor 35.000 Euro. Hun stalen profielen zijn voorzien van beschermlagen (bijv. Aluzink) en tropenbestendige coatings.

Ongedierte
Als je al vaker op mijn weblog hebt gelezen dan is het je vast opgevallen dat ik een beetje gefixeerd ben op ongedierte. Als je in Suriname gaat wonen, dan zal je hoe dan ook met ongedierte moeten leren leven. Dat deel heb ik geaccepteerd, maar ik wil er wel van alles aan doen om die kleine beestjes te kunnen zien. Dus probeer ik zoveel mogelijk donkere hoekjes, gaten en spleten te voorkomen door het meubilair en de plaatsing zorgvuldig te kiezen. Als het mogelijk was en niet zo raar zou staan, zaten er wat mij betreft onder elk meubelstuk wieltjes.

Ademen
In een vochtig klimaat moet alles, levend en niet levend, goed ademen en luchten, of je krijgt heel snel met schimmel te maken. Ik heb verschillende kastjes onder wastafels in hotels en appartementen in Suriname even geopend om het daarna zo snel mogelijk weer te sluiten. Ze waren altijd ontzettend muf!! Dat werkt gewoon niet in Suriname. Maar ook je huis zelf moet kunnen ademen. Zoals mijn eigen oma zei: “Je moet snel in het huis gaan wonen, anders “a ‘oso o smoeroe”.

Verschepen
De spullen die ik aan het verzamelen ben zal ik uiteindelijk ook moeten verschepen. Van een bloglezer kreeg ik wat informatie over het verschepen van inboedel.
Via www.transolution.net shipping heeft hij 10 m3 aan inboedel verscheept, voor een bedrag van 2500 euro, dat was inclusief douane heffingen.
Voorheen kon men ook via Central Freight Services Nederland inboedel verschepen naar Suriname, maar afgelopen maand zag ik dat het bedrijf in Nederland failliet is gegaan en dat het vervolgens was overgenomen door een ander bedrijf. In een van de reacties op het artikel op Waterkant staat dat CFSN onder een andere naam doorgaat. Ik ken de ware toedracht niet, maar ik neem de waarschuwingen op Waterkant wel serieus.