Eerste indrukken

Gisteren ben ik in Suriname gearriveerd en vandaag heb ik de Apollostraat bezocht. Dat was natuurlijk vreselijk spannend.....!
Globale indruk: behoorlijk tevreden.
Helaas niet dik tevreden want twee zaken waren onacceptabel; het mica-"glas" en op sommige plaatsen de shutters. Verder schrok ik van de heuvel die je op moet klimmen om bij het huis te komen, maar na de verhalen te hebben gehoord over hoe hoog het water soms komt, is de conclusie dat de straat te laag ligt en het perceel eigenlijk goed. Dus dat laten we zo.
Het mica-"glas" van de luiken. Tja, dat was een groot communicatieprobleem. Ik had begrepen dat het dezelfde eigenschappen als glas heeft, maar dan alleen van kunststof... een soort plexiglas dus. Nou, dat is het dus niet. Het laat niet of nauwelijks licht door. Dit moet vervangen worden. Het is echt geen gezicht, al ziet het er op de foto niet zo heel raar uit (van het middelste luik is de beschermingslaag al verwijderd van de andere niet).
De shutters. Hier en daar zijn er zulke grote spleten dat er zelfs bijen doorheen kunnen vliegen. Ook dat moet anders.
De reis was trouwens interessant. In het vliegtuig zat ik naast een heer die namens de Gemeente Amsterdam binnen het project Richelieu werkt. In de bus was ik druk in gesprek met een Nederlandse meneer die een klein bouwbedrijf in Nederland heeft, betoverd is geraakt door Suriname en hier een huis wil gaan bouwen. Verder.... wat is het toch heerlijk warm hier!!

Laatste fase en procedures perceeloverdracht

In de Apollostraat lopen de werkzaamheden voor Wahab langzaam ten einde. Inmiddels zijn de luiken aan de voorkant geplaatst -ik ben toch zo benieuwd hoe dat eruit ziet-, de laatste wandtegels worden gelegd, en alleen de laatste schilderlaag rest nog. Ik heb zelf geaarzeld over het dievenijzer en de poort. Het zit me toch niet lekker om de opdracht vanuit Nederland te geven. Over anderhalve week vlieg ik weer naar Suriname om sanitair en keukens uit te zoeken. Dus dat komt er waarschijnlijk ook nog bij. Ook het regelen van een woningverzekering (bij Assuria) en beveiliging (PPS) ligt in het verschiet. En, het bleek dat mijn neef de wateraansluiting niet kon omzetten naar een huisaansluiting. Dit moet ik zelf doen, met eigen identiteitspas. Misschien heb ik een adres voor een granieten aanrechtblad. Er schijnt een Oostenrijker in de Mahonylaan te zijn die zich hiermee bezig houdt. Ik ben benieuwd.
Maar nu even iets heel anders.

Ik had laatst aangekondigd dat ik de stappen en procedures op een rijtje zou zetten die hebben geleid tot de koop en overdracht van het perceel aan de Apollostraat. Mijn moeder heeft het perceel in 1966 gekocht, sinds kort staat het op mijn naam.

Eerste oriëntatie
Zoals gewoonlijk begon ik met het polsen in mijn omgeving. Familie, kennissen, wat konden ze mij vertellen? De schrik zat er al snel in, want ik hoorde dat de notaris in Suriname tenminste 10% van de waarde van het perceel vroeg om de verkoopsakte op te stellen. Ik had nog maar net gehoord dat een soortgelijk perceel voor 45.000 euro was verkocht, dus zou me dat dan 4.500 euro kosten??!! Gelukkig niet, maar dat bleek veel later. Ondertussen was er niemand in mijn omgeving die mij hierover kon geruststellen, men wist het gewoon niet, en dat terwijl er toch doorlopend percelen worden verkocht en gekocht.

Objectief startpunt
In ieder geval wilde ik, voor ik een notaris ging opzoeken, wat objectieve informatie. Na heel wat gespeur op internet kwam ik op het forum van Waterkant een bijdrage tegen waarin de Stichting Hijaz werd aangeraden. In Suriname aangekomen ging ik met mijn moeder op zoek. Het adres aan de Cocoslaan zag er heel erg verlaten uit, geen bordje, niets. Dit kon de stichting niet zijn. Gelukkig stond er een nieuw adres in de telefoongids; de stichting bleek verhuisd te zijn naar de Hanekamstraat 4, en dit lag ver buiten de stad. Voor de zekerheid hebben we toch maar eerst gebeld en onze situatie en wensen telefonisch uitgelegd. De meneer zei dat hij ons wel kon helpen, we hebben toen meteen een afspraak gemaakt. Ik had begrepen dat het advies kosteloos zou zijn, maar dat moesten we dus maar even afwachten. Op het adres aangekomen twijfelden we nog steeds of dit de stichting wel kon zijn. Het gebouw was een eenvoudig woonhuis en er was geen bordje te zien. Maar gelukkig, we werden verwacht. De meneer aldaar had zich inmiddels voorbereid en een lijst voor ons uitgeprint met daarop de documenten die we nodig hadden. Het was een heel kort gesprek, maar heel prettig, en inderdaad kosteloos. We schrokken weer even, want we kregen te horen dat de notariskosten wel 10 tot 14% van de getaxeerde waarde van het perceel kon zijn. De heer aldaar gaf ons in ieder geval nog twee namen van notarissen mee, indien wij zelf geen notaris kenden; deze notarissen zouden ons niet overvragen.
Het lijstje met benodigde documenten dat we van de Stichting meekregen was compleet, alleen bleek bij de notaris dat wij als niet ingezetenen specifieke geboorteuittreksels nodig hadden en dat de zelf gemaakte machtiging die we hadden van de huidige echtgenoot van mijn moeder niet geschikt was. Deze moest nog door de gemeente/burgemeester in Nederland gelegaliseerd worden. Desondanks hadden we een zeer goeie leidraad en kan ik iedereen aanraden om, als je geen goed startpunt hebt, bij de stichting Hijaz langs te gaan, http://www.hijaz.de.

Perceelkaart
Gelukkig hadden we een perceelkaart. Heb je die niet, dan moet je een landmeter inschakelen om er een te maken. Daar zijn uiteraard ook weer kosten aan verbonden.

Hypothecair uittreksel
We hebben meteen na het bezoek aan stichting Hijaz het domeinkantoor in Paramaribo opgezocht, want een van de documenten die we nodig hadden was een hypothecair uittreksel van het perceel. Dit is nodig om aan te tonen dat het perceel hypotheekvrij is bij verkoop. Volgens mij mag een perceel met hypotheek niet verkocht worden. Het domeinkantoor, dat was weer een verhaal apart. Het kantoor is midden in de stad (Kerkplein), ik ben tijdens vakanties wel tig keer door de overdekte galerij(zie foto) van het gebouw gelopen, tegenover de overdekte ingang zit altijd een vrouwtje dat loten verkoopt (zelfs Nederlandse staatsloten!), maar het zou nooit in me opkomen dat dat een kantoor is of zou kunnen zijn. Je moet het zelf zien om te geloven dat een kantoor er zo uit kan zien. Maar goed, daar ging het niet om. Ik heb vaak gehoord dat men vreselijk lang moet wachten bij het domeinkantoor, maar wij hadden geluk. Na paspoort en originele akte van het eigendomsperceel overlegd te hebben liepen we na een klein uurtje met het hypothecair uittreksel weg. Kosten: 50 dollarcent. ??!!*$#@# Waarom toch niet 5 SRD en die 4,50 SRD budgetteren voor onderhoud van het gebouw??!

De notaris
Hoewel we nu twee namen hadden van notarissen, wilden we het toch dichterbij huis zoeken. Liever een notaris waar familie al eerder zaken mee had gedaan. Maar daar kwamen we niet ver mee. Wel bleek dat mijn tante, die vroeger onderwijzeres is geweest, een leerling had die inmiddels een notariskantoor heeft. Het contact werd gelegd en gelukkig, bij het eerste bezoek bleek al snel dat we op één lijn zaten, de notaris had, wat ik maar even noem, een moderne instelling. We bespraken de beginsituatie, het doel, en de nodige documenten. Al gauw bleek dat we niet alles tijdens de vakantie konden regelen. Maar we konden mijn tante machtigen om de procedure voor ons af te handelen terwijl wij weer in Nederland zaten. Wat we wel al in Suriname konden doen was een taxatierapport laten opstellen. In het kantoor naast de notaris zat een taxateur.

De taxateur
De notaris had ons verteld, dat als de eigenaar en opdrachtgever voor de taxatie er geen problemen mee had om het perceel te verkopen, zonder de waarde van de aanbouw dat er nu al stond daarin mee te nemen, dan zou dat zonder meer moeten kunnen. De taxateur dacht er eerst ietwat anders over en vond dat het perceel hoger getaxeerd moest worden. Maar uiteindelijk is toch het perceel alleen getaxeerd. Kosten: SRD 275,-. Het werd nu wel spannend, want deze waarde zou bepalen hoeveel wij de notaris schuldig waren. Van de stichting Hijaz hadden we inmiddels al begrepen dat de waarde bepaald wordt aan de hand van een aantal aannames in boekwerken, hetgeen te maken heeft met ligging e.d. Bijzonderheden weet ik niet. De taxateur zei wel dat hij ook langs moest gaan bij het perceel zelf. Bij navraag aan Wahab en wachter hoorde ik dat zij niemand hadden gezien. Maar na een week konden we in ieder geval opgelucht ademhalen. De waardebepaling van het perceel in het taxatierapport was: 35.000 SRD.

Huwelijkse rechten op het eigendomsperceel
Elke beginsituatie is anders, en ongetwijfeld heb je, afhankelijk daarvan, weer andere documenten nodig.
Onze situatie was alsvolgt:
Mijn moeder heeft het perceel gekocht toen ze getrouwd was onder huwelijkse voorwaarden. Later is ze hertrouwd onder gemeenschap van goederen.
Dit betekent dat alleen de laatste echtgenoot zijn toestemming hoeft te geven voor de verkoop van het perceel.
Maar er moet wel een kopie van de akte van het eerste huwelijk overlegd worden, als bewijs dat het eerste huwelijk onder huwelijkse voorwaarden is voltrokken.
Deze complexiteit die huwelijken met zich meebrengen resulteerde nog in een luchtige humoristische discussie over het huwelijk in het notariskantoor.

Machtiging
Zoals reeds vermeld konden we de procedure bespoedigen terwijl mijn moeder en ik weer in Nederland waren door mijn tante in Suriname te machtigen de overdracht te behartigen. Daarvoor heb ik met aanwijzingen van de notaris zelf een machtigingsformulier opgesteld. Hierin wordt gesteld dat mijn moeder en haar huidige echtgenoot mijn tante machtigen voor de verkoop en overdracht van het perceel aan mij.
Deze is door mijn moeder en haar echtgenoot ondertekend en het geheel hebben zij laten legaliseren bij het stadsdeelkantoor. Uitleg van de website Loket Amsterdam: Een legalisatie van een handtekening houdt in dat de gemeente verklaart dat een handtekening op een bepaald document 'echt' is, dat wil zeggen ook daadwerkelijk gezet door de persoon die het document moet ondertekenen. De legalisatie vindt plaats door middel van een stempel ('legalisatiestempel') bij de handtekening op het document.
Deze legalisatie is nodig voor bepaalde buitenlandse documenten die moeten worden voorzien van een legalisatiestempel ('legaliseren'). Kosten voor het legaliseren in Amsterdam: 13,75 euro.

Overige documenten
Verder waren er nog kopieën van alle drie paspoorten nodig (van moeder, echtgenoot, en mij) en (geboorte) uittreksels met daarin opgenomen de nationaliteitsverklaring (van moeder, echtgenoot, en mij).
Kosten uittreksel bij stadsdeelkantoor Amsterdam: 11,40 euro p/stuk.

De verkoopakte
Nadat alles was opgestuurd vanuit Nederland en ingediend bij de notaris, kreeg mijn tante na enkele weken bericht dat zij langs kon komen om te tekenen. Een paar dagen later kon zij met het geldbedrag voor de notaris (deze zat gelukkig aan de lage kant van de “range”) een kopie van de verkoopakte ophalen. Het origineel blijft in bezit van de notaris.

Addendum 31 maart 2009:
Op de site www.notariskemp.com vind je o.a. informatie over het kopen van onroerende goederen in Suriname.

Wandtegels en een feestje

Het blijft wennen. Zit je in een drukke tram middenin Amsterdam, gaat je mobiel en heb je ineens Wahab aan de telefoon: "Wat voor kleur cement wil je tussen de wandtegels?" Ik heb voor lichtgrijs gekozen. Vandaag hoorde ik dat hij deze kleur heeft gemaakt door een mengsel te maken van het (duurdere) witte en donkere cement. Even was er sprake dat hij dodekop zou gebruiken. Dodekop, daar had ik nog nooit van gehoord. Al zoekend op internet vond ik de betekenis in een leuke online encyclopedie met bouwkundige begrippen. Vandaar de link in de rechterkolom. Wahab is nu dus bezig met de wandtegels, maar hij heeft er enorm veel werk aan, omdat de tegels een vervelende fout hebben; allemaal hebben ze aan de onderzijde een lichte holling en dus een lichte bolling aan de bovenzijde. Van elke tegel moet de holte dus steeds met cement opgevuld worden. Heb ik blijkbaar 3e keuze tegels gekozen. Dat was niet de bedoeling. Ook niet netjes van de firma Malhoe om dat te verzwijgen. Het voorbeeld in de winkel zag er uiteraard goed uit. Overigens laat Wahab de tegels eerst een poosje in water staan alvorens ze worden gelegd.
Het schilderwerk is even gestaakt, want de schilder is ziek.
De luiken van geel mica zijn af en worden morgen geleverd. Ik ben er best nerveus over.
De wateraansluiting is nog niet omgezet naar een huisaansluiting. M'n neef was bij de SWM geweest, schrok zo van de drukte, dat hij het nog even heeft uitgesteld. Ik heb het zelf ook nooit anders meegemaakt, de wachttijd was steeds minstens een uur. Wel heeft hij foto's gestuurd. Thanx Danny!! Ik was weer reuzeblij. Ik heb ze in de vorige "post" geplaatst.
Vorige week had ik wat te vieren, nl. dat ik officieel eigenaar ben geworden van het perceel aan de Apollostraat. Hiephoi! Voor die tijd stond het nog op naam van mijn moeder, maar inmiddels heeft mijn tante in Suriname de koop/verkoop akte in ontvangst genomen en daarmee ben ik officieel eigenares. Ook deze procedure was niet eenvoudig, maar afgelopen vakantie in Suriname zijn mijn moeder en ik slagvaardig aan het werk gegaan en met een goeie notaris is het allemaal netjes afgerond. Binnenkort zal ik de stappen die ik hiervoor heb ondernomen ook eens op een rijtje zetten.

Vreemd luchtje

Helaas, ik kan mijn waterinstallateur hier niet aanbevelen. Gisteren heeft m'n tante mij volledig op de hoogte gesteld van de stand van zaken.
Ineens, zo na een maand, belt de waterinstallateur naar Wahab dat hij het betegelen kan afronden, want de SWM is al langs geweest voor de eerste keuring. Wahab die thuis zat en nauwelijks zijn ogen open kreeg vanwege een oogvirus geeft dit aan mijn tante door. Niemand heeft ook maar iets van een keuring gemerkt. Mijn tante besloot de waterinstallateur zelf te bellen en hij vertelde haar dat er zelfs twee keuringen hebben plaatsgevonden. Nu ben ik erg blij dat er dag en nacht een wachter zit, want hierdoor is er geen enkele ruimte voor een ja/nee spelletje. De man zat gewoon te liegen. En ja, de keuringskosten waren opgenomen in de offerte, dus het is wel duidelijk welke kant hij wilde opgaan. In ieder geval is afgesproken dat de waterinstallateur m'n tante zou informeren wanneer de SWM zou langskomen voor de keuring. Intussen is hij zelf in haastige spoed naar de locatie gegaan, heeft reeds geplaveide stenen verwijderd, gaten gegraven en een en ander gelast. Ook de aansluitkraan die al eerder door de SWM was verplaatst, heeft hij toen afgewerkt. M'n tante kreeg een dag of wat later een uur voor de afspraak bericht van hem dat de SWM zou komen keuren. Ze heeft de afspraak uiteindelijk gemist, want ze waren toch eerder ter plekke. Maar Wahab en andere bouwlieden hebben de controle op de voet gevolgd, de waterinstallateur was ook zelf aanwezig, en het papiertje is binnen. Het hoe en waarom van het graven en lassen achterin het huis heeft niemand kunnen achterhalen, maar een heel vreemd luchtje heeft het wel.
Een ander vreemd luchtje is de massala geur die de hindoestaanse wachter, die inmiddels in het huis bivakkeert, door het huis verspreid. Dit is niet het allerergste, maar uiteindelijk wil ik het huis toch opgeleverd krijgen zonder de massala geur. Tja, de voor- en nadelen van een wachter.Nu de keuring van de waterinstallatie is geweest, moet de wateraansluiting voor de bouw omgezet worden naar een (goedkopere) huisaansluiting. Daarvoor is een bezoek aan de SWM nodig. Naar ik heb begrepen is dit voornamelijk een administratieve aangelegenheid.
Verder, alle ramen en deuren, met uitzondering van de kleine bovenramen voorin het huis, zitten er nu in. Deze bovenramen worden op het moment van geel mica gemaakt.Bijna het hele erf is geplaveid, hier en daar moeten de randen nog afgewerkt worden.De plafonds hebben hun laatste, vierde, schilderlaag gekregen en de wanden hebben grotendeels al hun uiteindelijke kleur.

Best zwaar

Nu de eindfase is begonnen en de inrichting en details ingevuld moeten worden is het haast onmogelijk om dit vanuit Nederland te doen. De druk aan mijn zijde wordt steeds hoger en daarmee worden mijn geduld en uithoudingsvermogen enorm op de proef gesteld. In toenemende mate wordt ik geconfronteerd met de verschillen tussen de Nederlandse en Surinaamse werkwijze. En aangezien ik al langer dan 30 jaar in Nederland woon, valt het niet mee. Dit is een beetje kort door de bocht, maar ik noem het maar even: Abstract versus Concreet, Rationeel versus Emotioneel.
Ik heb gemerkt dat men me veel beter begrijpt als ik in geur en kleur vertel wat ik met het object wil gaan doen en waarvoor ik het nodig heb, dan wanneer ik bijvoorbeeld zeg: ik ben op zoek naar dit of dat, verkoopt u dat? En hoewel ik bij een uitgebreide uitleg veel meer resultaat boek, valt het me zwaar op de maag. Een voorbeeld, een dubbele wastafel, verkoopt u dat? Ik ben ze nog niet in Suriname tegen gekomen, en vind ik het ook niet vreemd als mij wordt gevraagd om er een tekening van te maken, zodat men een idee heeft. Maar als mij dan ook wordt gevraagd waarom ik het nodig heb? Dat vind ik weer te ver gaan. Ik heb niet zo'n zin om dat soort zaken steeds maar weer uit te leggen. Maar als ik ook deze fase goed wil doorlopen, zal ik wel moeten. Voor iemand die zo pragmatisch en resultaatgericht is ingesteld als ik, zijn dit zware tijden. Als ik in Suriname was, zou ik alle winkels afgaan en gewoon kopen of bestellen wat ik zie en nodig heb, geen discussie, geen ellelange verhalen om mijn wensen te verantwoorden, gewoon inladen en wegwezen. Ik ben nu ook veel meer dingen hier aan het kopen dan ik in eerste instantie van plan was. Kleine wastafels, kranen, wastafel kastjes, terrasstoelen en ga zo maar door. Phew... het valt niet mee. De wijze woorden "No span" moet ik erg nodig op mezelf toepassen.

Intussen gaat het werk in de Apollostraat gelukkig gestaag door. De wachter is verhuisd naar de woning, want rondom het huis moest opgehoogd worden met zand, alles moest waterpas zijn en de grond plat "getrild". Afgelopen donderdag zijn ze achter het huis met het plaveien begonnen, en inmiddels zijn ze voorin beland. Het plaveien kan echter niet afgerond worden voordat de wateraansluiting verplaatst is. De SWM zou deze week hiervoor langs komen.
Gisteren zijn de schuifdeuren en schuiframen door Impacto geleverd en deels geplaatst. Bij het grote raam aan de zijkant is een fout gemaakt; er zijn 3 in plaats van 2 schuifpanelen gemaakt, dus die zijn weer terug genomen. De kleine ramen aan de voorzijde staan nog ter discussie. Het is nog even afwachten wat men ermee kan doen; wordt het glas met inschroefde lijstjes, wordt het mica met ingeschroefde lijstjes of glas in lood? De schilder, die nog steeds grotendeels in Torarica Royal werkt, schiet toch ook op. Hij houdt zich eigenlijk met alles tegelijk bezig, afhankelijk van het weer en omstandigheden bij de bouw. Op het leegstaand perceel direct achter het huis, aan de overkant van de trens gaat men nu ook bouwen, ze hebben inmiddels bouwmaterialen gebracht. Volgens Wahab wordt het hoogbouw, want hij heeft het bouwmateriaal al een beetje van afstand ingeschat. Ze hebben ons gevraagd of ze ons resthout kunnen overkopen.
Er is nu weer erg veel veranderd, maar ik heb nog geen foto's mogen ontvangen. Ik ben benieuwd.

Forum Huis bouwen in Suriname

Ik zocht al een tijdje naar een leuke website waar mensen die een huis (willen) bouwen in Suriname hun vragen kwijt kunnen.
Onlangs liep ik tegen een leuke en ook serieuze website Undefine Suriname aan, en gelukkig, daar was men bereid een Forum "Huis bouwen in Suriname" aan te maken.
Ik hoop dat we daar onze kennis effectiever dan via een weblog kunnen delen. Helemaal mooi zou het zijn als er ook bouwkundigen uit Suriname zouden reageren. Dus, aan alle lezers met bouwvragen voor Suriname: laat daar je vragen achter. Ik zal ze zeker beantwoorden als ik het antwoord heb, en zo niet, dan weet mogelijk iemand anders het antwoord wel. Dit is een directe link naar het forum Huis bouwen in Suriname. Om een bericht te plaatsen is het volgens mij wel nodig om je te registreren.

Ruimtelijke ordening

Onlangs gaf een vriend mij een knipsel uit een krant: Primeur voor Suriname: de nieuwbouwwijk. Deze nieuwe wijk Richelieu in Commewijne, waarvan het ontwerp in samenwerking met Amsterdamse stedenbouwkundigen wordt gedaan, moet met zijn 4000 nieuwe woningen een satellietstad van Paramaribo worden. Wat mij vooral trof in dit artikel is het volgende stuk:

De gemeente Amsterdam liet de Amsterdamse stedenbouwkundige Ruwan Aluvihare een stedenbouwkundig plan maken, een primeur voor Suriname, met voor Surinaamse begrippen bovendien tal van exotische elementen, zoals speeltuintjes voor de kinderen, groenpartijen en trottoirs. "Dat was echt een eyeopener voor de mensen hier", zegt Aluvihare. "Ruimtelijke ordening bestaat hier niet. Hier worden huizen gebouwd. Het is niet de gewoonte na te denken over de inrichting van de openbare ruimte"(het Parool, 23-10-2007).
Zover ik weet zijn er in Suriname geen regels voor trottoirs. De een doet er helemaal niets aan, terwijl anderen er gras laten groeien en weer anderen het bestraten. De een wil niet dat er auto's op parkeren en plaatst er palen of bloembakken, de ander houdt het parkeervriendelijk, maar vervangt kapotte straatstenen niet. Het resultaat is uiterst voetgangers onvriendelijke trottoirs. Daar wil ik liever niet aan bijdragen. Maar hoe doe je dat als er geen beleid is? Bij de bouw van dit huis heb ik steeds voor de onderhoudsvrije optie gekozen.
Het had niet altijd mijn voorkeur, want mijn persoonlijke voorkeur gaat eerder naar hout, dan steen of kunststof, eerder naar veel groen dan een volledig geplaveide tuin. Maar aangezien ik, in ieder geval voorlopig niet zelf in het huis ga wonen, heb ik mijn persoonlijke voorkeur laten varen. Alle onbebouwde grond rondom het huis, inclusief het trottoir, wordt geplaveid met grijze straatstenen. Ik heb niet voor de mooie roodbruine variant gekozen omdat ik vermoed dat deze veel meer hitte vasthoudt. Als ik groen wil zal ik dus met bloembakken moeten werken.
In mijn half jaar vakantie heb ik geleerd dat houtwerk en groenvoorzieningen dagelijkse inspectie nodig hebben. Houtluis komt in de stad niet veel voor, maar bij zware regenval willen de houtluizen wel eens op tournee gaan, en dan moet je er gauw bij zijn. Een zwerm Braziliaanse bijen kan zich binnen een kwartier in een boom nestelen, en dan moet je bijtijds, voordat zich ongelukkige steekpartijen voordoen, de brandweer inschakelen om de bijen met steekvlam te lijf te gaan. De brandweer komt overigens erg snel als het om Braziliaanse bijen gaat.

Inmiddels is in de Apollostraat het perceel opgehoogd tot maaiveld, dat wel 60 cm boven de straat ligt. Dat betekent dat het trottoir een behoorlijk eind stijgt. De percelen van de buren zijn niet zo hooggelegen, waardoor mijn trottoir zal afwijken van de anderen..... Het geraamte voor de poort staat er ook al. Volgende week worden de schuiframen en deuren geplaatst. Het meest spannende is op het moment: Hoe zal het vooraangezicht van het huis worden? Ik ben er niet van overtuigd dat mijn wensen volledig uitgevoerd kunnen worden. We zullen zien, deze bewerkte foto heb ik opgestuurd.